Дар ҷумла наздик омад ки ин ҳароси зҷрт бар ман муставле гирданд ва ба як пушти пой дар мавҷ залолат андозад . Чунонкии ҳардуи ҷаҳон аз дасти бишавад . Боз дар авоқиби корҳои олам тафаккурӣ кардаму мўўноти онро пеши дил ва чашм оварадам , то равшани гашт ки неъматҳои ин ҷаҳонӣ чун равшанои барқ бедавом ва саботаст . Ва бо ин ҳама монанди оби шӯр ки ҳарчанд беш хӯрда шавад тишнагии ғолиб тар гардад , ва чун хумраи пари шаҳд масмӯмаст ки чашедан он комро хуш ояд локини оқибат ба ҳалок кашад , ва чун хоби некӯӣ дида ояд бешак дар аснои он дил бигушоед аммо пас аз бедории ҳосили ҷузи тҳср ва таассуф набошад ;у одамиро дар касби он чун карами пелаи дон ки ҳарчанд беш тунди банд сахт гардаду халос мутааззиртар шавад .

در جمله نزدیک آمد که این هراس ضجرت بر من مستولی گرداند و به یک پشت پای در موج ضلالت اندازد‌، چنانکه هردو جهان از دست بشود. باز در عواقب کارهای عالم تفکری کردم و موونات آن را پیش دل و چشم آوردم، تا روشن گشت که نعمت‌های این جهانی چون روشنایی برق بی دوام و ثبات است و با این همه مانند آب شور که هرچند بیش خورده شود تشنگی غالب‌تر گردد، و چون خمرهٔ پُر شهد مسموم است که چشیدن آن کام را خوش آید لکن عاقبت به هلاک کشد، و چون خواب نیکوی دیده آید بی شک در اثنای آن دل بگشاید اما پس از بیداری حاصل جز تحسّر و تاسف نباشد؛ و آدمی را در کسب آن چون کرم پیله دان که هرچند بیش تنَد‌، بند سخت گردد و خلاص متعذّرتر شود.

Ва бо худ гуфтам чунин ҳам рост наёяд ки аз дунё ба охират май гурезам ва аз охират ба дунё ва , ақли ман чун қозии музаввар ки ҳукм ӯ дар як ҳодиса бар мурод ҳар ду хасм нФоз меёбад .

و با خود گفتم چنین هم راست نیاید که از دنیا به آخرت می‌گریزم و از آخرت به دنیا‌، و عقل من چون قاضی مزوّر که حکم او در یک حادثه بر مراد هر دو خصم نفاذ می‌یابد.