Ин китоби Калилау Димна фароҳам оварда уламоу броҳмаҳ ҳиндаст дар анвоъи мавоъизу абвоби ҳукму амсол , ва ҳамеша ҳукамоӣ ҳар синф аз аҳл олам мекӯшиданд ва ба дақоиқи ҳиялати гирди он май гаштанд ки маҷмӯии созанди муштамил бар мнозми ҳолу молу масолеҳи маошу маъод , то онгоҳ ки эшонро ин иттифоқи хуб рӯй намӯд , ва бар ин ҷумлаи вазъӣ даст дод , ки сухани балиғ ба атқон бисёр аз забон бҳоему мурғону вуҳуш ҷамъ карданд , ва чанд фоидаи эшонро дар он ҳосил омад : аввали онкӣ дар сухани маҷол тасарруф ёфтанд то дар ҳар боб ки ифтитоҳ карда ояд ба ниҳояти ишбоъи брсониднд , дигари онкии панду ҳикмату лаҳву ҳазл ва ба ҳам пайваст то ҳукамо барои астФодт , онро мтолът кунанд . Ва нодонон барои афсона хонанд ,у эҳдоси мутааллимон ба занни илм ва мавъизат нигаранду ҳифзи он бар эшон сабки хезад , ва чун дар ҳад куҳулат расанд ва дар он маҳфӯз тааммулӣ кунанд ; саҳифаи дилро пари фавойиди бенанд , ва ногоҳ бар захоири нафису ганҷҳои шоягонӣ Музаффар шаванд . Ва мисоли ин ҳамчунонаст ки мардӣ дар ҳоли булӯғ бар сар ганҷӣ уфтад ки падар барои ӯ ниҳода бошад фараҳии бадв роҳ ёбад ва дар боқии умр аз касб фориғ ояд .

این کتاب کلیله و دمنه فراهم آورده علما و براهمه هند است در انواع مواعظ و ابواب حکم و امثال، و همیشه حکمای هر صنف از اهل عالَم می‌کوشیدند و به دقایق حیلت گِرد آن می‌گشتند که مجموعی سازند مشتمِل بر مناظم حال و مآل و مصالح معاش و معاد، تا آنگاه که ایشان را این اتفاق خوب روی نمود، و بر این جمله وضعی دست داد، که سخن بلیغ به اتقان بسیار از زبان بهایم و مرغان و وحوش جمع کردند، و چند فایده ایشان را در آن حاصل آمد: اول آنکه در سخن مجال تصرف یافتند تا در هر باب که افتتاح کرده آید به نهایت اشباع برسانیدند، دیگر آنکه پند و حکمت و لهو و هزل و به هم پیوست تا حکما برای استفادت، آن را مطالعت کنند. و نادانان برای افسانه خوانند، و اَحداثِ متعلمان به ظن علم و موعظت نگرند و حفظ آن بر ایشان سبُک خیزد، و چون در حد کهولت رسند و در آن محفوظ تأملی کنند؛ صحیفه دل را پر فواید بینند، و ناگاه بر ذخایر نفیس و گنج‌های شایگانی مظفر شوند. و مثال این همچنان است که مردی در حال بلوغ بر سر گنجی افتد که پدر برای او نهاده باشد فَرَحی بدو راه یابد و در باقی عمر از کسب فارغ آید.