Ва хонандаи ин китоб бояд ки асли вазъу ғараз ки дар ҷамъу таълӣф он бӯда аст бишносад , чаҳ агар ин маънӣ бар вай пӯшида монад интифоъ ӯ аз он сӯрат набандаду фавойиду самароти он ӯро мҳно набошад . Ва аввали шартии толиби ин китобро ҳасан қироатаст ки агар дар хондан фурӯ монад ба тафҳими маънӣ кӣ тавонад расед ? зеро ки хати колбуд маънӣаст ,у ҳаргоҳ дар он иштибоҳӣ афтод идроки маънӣ мумкин нагардад , ва чун брхўондни қодир буд бояд ки дар он тааммул воҷиб донаду ҳиммат дар он набандад ки зӯдтар ба охир расад , бал ки фавойиди онро ба оҳистагӣ дар табъ ҷой медиҳад , ки агар бар ин ҷумла наравад ҳамчунон буд ки :

و خواننده این کتاب باید که اصل وضع و غرض که در جمع و تألیف آن بوده است بشناسد، چه اگر این معنی بر وی پوشیده ماند انتفاع او از آن صورت نبندد و فواید و ثمرات آن او را مهنّا نباشد. و اول شرطی طالب این کتاب را حُسن قرائت است که اگر در خواندن فرو ماند به تفهیم معنی کی تواند رسید؟ زیرا که خط کالبَد معنی است، و هرگاه در آن اشتباهی افتاد اِدراک معنی ممکن نگردد، و چون برخواندن قادر بود باید که در آن تأمل واجب داند و همت در آن نبندد که زودتر به آخِر رسد، بل که فواید آن را به آهستگی در طبع جای می‌دهد، که اگر بر این جمله نرود همچنان بود که:

Мардӣ дар биёбон ганҷӣ ёфт , бо худ гуфт агар нақли он ба зоти хеш такаффул кунам умрӣ дар он шаваду андаки чизе таҳвил уфтад , ба савоби он наздиктар ки муздурӣ чанд ҳозири орму сутур бисёр крои гираму ҷумла ба хона барам . Ҳам бар ин саёқат бирафту борҳои пеш аз хештан гусел кард . Макорёнро сӯии хонаи хеши бурдан ба мсҳлти наздик тар намӯд , чун он хирадманди даври андеша ба хона расед дар дасти хеш аз он ганҷи ҷузи ҳасрат ва надомат надид .

مردی در بیابان گنجی یافت، با خود گفت اگر نقل آن به ذات خویش تکفل کنم عمری در آن شود و اندک چیزی تحویل افتد، به صواب آن نزدیک تر که مزدوری چند حاضر آرم و ستور بسیار کرا گیرم و جمله به خانه بَرَم. هم بر این سیاقت برفت و بارها پیش از خویشتن گسیل کرد. مُکاریان را سوی خانه خویش بردن به مصحلت نزدیک تر نمود، چون آن خردمند دور اندیشه به خانه رسید در دست خویش از آن گنج جز حسرت و ندامت ندید.