Тамомии ин фусӯли барҷои нбштнду бнздик шер фиристод . Модарро бинмуд . Чун барон воқиф гашт гуфт : бақои боди маликро . Иҳтимоми ман дар ин кори бишозини Фоиأаҳи ндошткаҳи он малъун бадгумон шуд . Ва имрӯзи ҳиялату макр ӯ бар ҳалоки малик мқсўр гардад , ва корҳои малики тамоми бшўронд ,у табаъати ин азон зиёдат бошад ки дар ҳақи вазири мухлису қаҳрамони носеҳи рўодошт . Ин сухан дар дили шери мавқе азим ёфту андешаи бҳрчизӣ ва ҳарҷое кашид .

تمامی این فصول برجای نبشتند و بنزدیک شیر فرستاد. مادر را بنمود. چون بران واقف گشت گفت: بقا باد ملک را. اهتمام من در این کار بیشازین فایأه نداشتکه آن ملعون بدگمان شد. و امروز حیلت و مکر او بر هلاک ملک مقصور گردد، و کارهای ملک تمام بشوراند، و تبعت این ازان زیادت باشد که در حق وزیر مخلص و قهرمان ناصح رواداشت. این سخن در دل شیر موقع عظیم یافت و اندیشه بهرچیزی و هرجایی کشید.

Пас модарро гуфт : бозгуӣ аз кадоми каси шунӯдӣ , то он маро дар куштани Димнаи баҳона Эй бошад . Гуфт : душвораст бар ман изҳори сар касе ки бар ман эътимод кшрдаҳ бошад . Ва марои бкштни Димнаи шодӣ мсўғ нагардад , чун ин иртикоб раво дораму розӣ ки бмҳли вадиат азизаст фоши гардонам ? локин аз он кас асттлоъ кунам , агар аҷзоат ёбам бозгуем .

پس مادر را گفت: بازگوی از کدام کس شنودی، تا آن مرا در کشتن دمنه بهانه ای باشد. گفت: دشوار است بر من اظهار سر کسی که بر من اعتماد کشرده باشد. و مرا بکشتن دمنه شادی مسوغ نگردد، چون این ارتکاب روا دارم و رازی که بمحل ودیعت عزیز است فاش گردانم؟ لکن از آن کس استطلاع کنم، اگر اجزات یابم بازگویم.

Ва аз наздик шер бирафту палангро бихонад ва гуфт : анвоъи тарбияту тршиҳу абвоби каромату тақрйв ки малик дар ҳақи ту фармӯдаи сет ва мефармоед муқарараст ,у осори он бар ҳоли ту аз дараҷоти машҳур ки май ёбии зоҳир , ва дарон ба итнобӣу бастии ҳоҷати натавонад буд . Вонгоаҳ гуфт : воҷибаст бар ту ки ҳақи неъмат ӯ бгзорӣ ва худро аз ӯҳдаи ин шаҳодати беруни оре . Ва низ нусрати мазлӯм ,у мъўнт ӯ дар аизоҳи ҳуҷҷат дар ҳоли маргу зиндагонӣ , аҳли муруввати фарзи мутаваҷҷеҳу қарзи мтъини шиносад , чаҳ ҳаркии ҳуҷҷати мурда пӯшида гирданд рӯзи қиёмати ҳуҷҷати хеш фаромӯш кунад . Аз ин нмти фаслӣ мшбъ бирав дамид .

و از نزدیک شیر برفت و پلنگ را بخواند و گفت: انواع تربیت و ترشیح و ابواب کرامت و تقریب که ملک در حق تو فرموده ست و می‌فرماید مقرر است، و آثار آن بر حال تو از درجات مشهور که می‌یابی ظاهر، و دران به اطنابی و بسطی حاجت نتواند بود. وانگاه گفت: واجبست بر تو که حق نعمت او بگزاری و خود را از عهده این شهادت بیرون آری. و نیز نصرت مظلوم، و معونت او در ایضاح حجت در حال مرگ و زندگانی، اهل مروت فرض متوجه و قرض متعین شناسد، چه هرکه حجت مرده پوشیده گرداند روز قیامت حجت خویش فراموش کند. از این نمط فصلی مشبع برو دمید.

Паланг гуфт : агар марои ҳазор ҷон бошад , фидои иксоътаҳи ризоу фироқ малик дорам аз ҳуқуқи неъматҳои ӯ яке нгзордаҳ бошам , ва дар аҳкоми неки бандагии худро муқассир шиносам . Ва ман худ он манзалату маҳал кӣ дорам ки худро дар маърази шукри орму зикри узри брзбони ронам ?

پلنگ گفت: اگر مرا هزار جان باشد، فدای یکساعته رضا و فراغ ملک دارم از حقوق نعمتهای او یکی نگزارده باشم، و در احکام نیک بندگی خود را مقصر شناسم. و من خود آن منزلت و محل کی دارم که خود را در معرض شکر آرم و ذکر عذر برزبان رانم؟

Ва мҷби тҳрз аз ин шаҳодати камоли бадгумонӣу ҳзм мблкаст , ва акнӯн ки бад-ӣни дарҷати рсиأи маслиҳати маликро Фрўнгзрому ончӣ фармон бошад биҷои орм . Вонгоаҳи муҳоварати Калилау Димнаи чунонкии шунӯда буд пеш шер бигуфт , ва он гувоҳӣ дар маҷмаъ вҷўш бидод . Чун ин сухан дар афвоҳ афтод он дади дигар ки дар ҳабси мФоўзти эшон шунӯда буд кас фиристод ки : ман ҳам гувоҳӣ дорам . Шери мисоли додто ҳозир омаду ончӣ дар ҳабси миёни Калилау Димнаи рафта буд бар ваҷҳи шаҳодат боз гуфт .

و مجب تحرز از این شهادت کمال بدگمانی و حزم مبلک است، و اکنون که بدین درجت رسیأ مصلحت ملک را فرونگذرام و آنچه فرمان باشد بجای آرم. وانگاه محاورت کلیله و دمنه چنانکه شنوده بود پیش شیر بگفت،و آن گواهی در مجمع وجوش بداد. چون این سخن در افواه افتاد آن دد دیگر که در حبس مفاوضت ایشان شنوده بود کس فرستاد که:من هم گواهی دارم. شیر مثال دادتا حاضر آمد و آنچه در حبس میان کلیله و دمنه رفته بود بر وجه شهادت باز گفت.

Азу пурседанд ки : ҳамон рӯз чаро нагуфтӣ ? гуфт : бики гувоҳи ҳукм собит нашудӣ . Ман бе манфиатии тъзиби ҳайвон раво надорам . Бад-ӣни ду шаҳодати ҳукми сиёсат бар Димнаи мутаваҷҷеҳи гашт . Шер бифармуд то ӯро бибастанду боҳтёт боз дошт ,у туъма ӯ бозгрФт ,у абвоби ташдиду тъниФ тақдим намуданд то зои грнсгӣ ва тишнагӣ бамурд . Ва оқибати макру фарҷоми бағӣ чунин бошад .

ازو پرسیدند که: همان روز چرا نگفتی؟ گفت:بیک گواه حکم ثابت نشدی. من بی منفعتی تعذیب حیوان روا ندارم. بدین دو شهادت حکم سیاست بر دمنه متوجه گشت. شیر بفرمود تا او را ببستند و باحتیاط باز داشت، و طعمه او بازگرفت، و ابواب تشدید و تعنیف تقدیم نمودند تا زا گرنسگی و تشنگی بمرد. و عاقبت مکر و فرجام بغی چنین باشد.