Чун паланги ин фусӯл тамом башнавад бнздики модар шер рафт ва аз ваии аҳдии хост ки ончӣ гуяд мастур монад . Ва пас аз васиқату таъкиди ончӣ азишон шунӯда буд боз гуфт ,у мавоъизи Калилау иқрори Димнаи муставфӣ тақрир кард . Дигари рӯзи модари шери бдиўор писар омад , ӯро чун ғамнокӣ ёфт . Пурсед ки : мӯҷиб чист ? гуфт : куштани шнзбаҳу ёд кардани мақомоти машҳуру мосри мшкўр ки дар хизмат ман дошт . Ҳарчанд мекӯшам зикри вай аз хотири ман давр намешавад ,у ҳаргоҳ ки дар масолеҳи малик тааммулӣ кунам ва аз мухлиси мушфиқу носеҳи воқифи андешами дил бадв раваду маҳосини ахлоқ ӯ бар ман шимурд .

چون پلنگ این فصول تمام بشنود بنزدیک مادر شیر رفت و از وی عهدی خواست که آنچه گوید مستور ماند. و پس از وثیقت و تاکید آنچه ازیشان شنوده بود باز گفت، و مواعظ کلیله و اقرار دمنه مستوفی تقریر کرد. دیگر روز مادر شیر بدیوار پسر آمد، او را چون غمناکی یافت. پرسید که: موجب چیست؟ گفت: کشتن شنزبه و یاد کردن مقامات مشهور و مآثر مشکور که در خدمت من داشت. هرچند می‌کوشم ذکر وی از خاطر من دور نمی شود، و هرگاه که در مصالح ملک تاملی کنم و از مخلص مشفق و ناصح واقف اندیشم دل بدو رود و محاسن اخلاق او بر من شمرد.

Модар шер гуфт : шаҳодати ҳеҷ кас бирав Муқаннаътар аз нафас ӯ нест . Ва сухани малик далеласт брончаҳи дил ӯ бар бе гуноҳии шнзбаҳ гувоҳӣ медиҳад ва ҳар соъати қалақӣ тоза мегирданд ва брхотр мехонд ки ин кор бе яқини содиқу бурҳон возеҳ карда шудаи сет . Ва агар дар ончии бмлки расониданд тафаккурӣ рафтӣу брхшму нафаси молик ва қодир тавонистӣ буд ва онро бар ройу ақли хеши бозондохтии ҳақиқати ҳоли шинохтаи гаштӣ , ки ҳеҷ далел дар торикии шак чун рои анвару хотири азҳр малик нест , чаҳ фаросати мулӯки ҷосуси замири малику талиъаи асрор ғайб бошад .

مادر شیر گفت: شهادت هیچ کس برو مقنع تر از نفس او نیست. و سخن ملک دلیل است برآنچه دل او بر بی گناهی شنزبه گواهی می‌دهد و هر ساعت قلقی تازه می‌گرداند و برخاطر می‌خواند که این کار بی یقین صادق و برهان واضح کرده شده ست. و اگر در آنچه بملک رسانیدند تفکری رفتی و برخشم و نفس مالک و قادر توانستی بود و آن را بر رای و عقل خویش بازانداختی حقیقت حال شناخته گشتی، که هیچ دلیل در تاریکی شک چون رای انور و خاطر ازهر ملک نیست، چه فراست ملوک جاسوس ضمیر ملک و طلیعه اسرار غیب باشد .

Гуфт : дар кори гов бисёр фикрат кардам ва ҳирс намӯд бидонча бадви хиёнатии мансӯби гардонам то дар куштан мешаваду ҳасрату надомат бар ҳалоки ваии бештар . Ва низ бечора аз рои равшани давр ва аз сирати писандида бегона набӯд ки тӯҳмати ҳосидон аз он рӯй бар вай дуруст гардаду тмнӣ бехирадон дар димоғи вай мутамаккин шавад , ё мғолбти ман бар хотир гузаронад . Ва дар ҳақи ваии эҳмол ҳам нарафта буд ки доъии адовату сабаб мноқшт шудӣ . Ва мехоҳам ки тафаҳҳуси ин кори бикунам ва дарон ғулуву маболиғати воҷиби байнам , агар чаҳ сӯдманд набошаду маҷоли тадорук боқӣ нагузоштаам , аммо шинохти мавозиъи хатоу савоб аз фавойиди фаровон холӣ намонад . Ва агар ту дарон чизе май донеу шунӯдае марои бёгоҳон .

گفت:در کار گاو بسیار فکرت کردم و حرص نمود بدانچه بدو خیانتی منسوب گردانم تا در کشتن می‌شود و حسرت و ندامت بر هلاک وی بیشتر. و نیز بیچاره از رای روشن دور و از سیرت پسندیده بیگانه نبود که تهمت حاسدان از آن روی بر وی درست گردد و تمنی بی خردان در دماغ وی متمکن شود، یا مغالبت من بر خاطر گذراند. و در حق وی اهمال هم نرفته بود که داعی عداوت و سبب مناقشت شدی. و می‌خواهم که تفحص این کار بکنم و دران غلو و مبالغت واجب بینم، اگر چه سودمند نباشد و مجال تدارک باقی نگذاشته ام، اما شناخت مواضع خطا و صواب از فواید فراوان خالی نماند. و اگر تو دران چیزی می‌دانی و شنوده ای مرا بیاگاهان.

Гуфт : шунӯдаам , аммо изҳори он мумкин нест , ки баъзе аз наздикони ту дар китмони он маро васоят кардааст . Ва айби фоши гардонӣдани асрору таъкиди уламо дар тҷнб азон мқрросту ало тамом бозгуфта оядӣ . Шер гуфт : ақоўили уламоро вуҷӯҳ бисёрасту тоўилоти мухталиф ,у хирадмандон иқтидо бидон фарохуру брқзити ҳикмати савоби бенанд . Ва пинҳони доштани рози аҳли рибт мушорикатаст дар зулат . Ва шояд буд ки расонандаи ин хабар хостаст ки бозҳори он бо ту худро аз ӯҳдаи ин ҳўолти беруни орад ва туро бидон олӯда гирданд . Май нигар дар ин бобу ончии фарохури насиҳат ва шафқат тавонад буд мекун .

گفت:شنوده ام، اما اظهار آن ممکن نیست، که بعضی از نزدیکان تو در کتمان آن مرا وصایت کرده است. و عیب فاش گردانیدن اسرار و تاکید علما در تجنب ازان مقرراست و الا تمام بازگفته آیدی. شیر گفت: اقاویل علما را وجوه بسیار است و تاویلات مختلف، و خردمندان اقتدا بدان فراخور و برقضیت حکمت صواب بینند. و پنهان داشتن راز اهل ریبت مشارکت است در زلت. و شاید بود که رساننده این خبر خواستست که باظهار آن با تو خود را از عهده این حوالت بیرون آرد و ترا بدان آلوده گرداند. می‌نگر در این باب و آنچه فراخور نصیحت و شفقت تواند بود می‌کن.

Модар шер гуфт : ин ишорати писандида ва рой дурустаст , локини кашфи асрори ду айб зоҳир дорад : аввали дшмноигии он кас ки ин эътимод карда бошад ,у дувуми бадгумонии дигарон , то ҳеҷ кас бо ман суханӣ нагӯяду маро дар розӣ муҳаррам нашимурд . Шер гуфт : ҳақиқати сухану камоли сидқи ту муқарараст , вмн низ раво надорам ки бсбби берун овардани хеш аз ӯҳдаи ин хатои туро бар хатоеи дигари икроҳи намоям . Ва агар наме хоҳӣ ки номи он кас таъйин кунӣу сар ӯ фоши гирдонеи бории бмҷмл ишорат кун .

مادر شیر گفت: این اشارت پسندیده و رای درستست، لکن کشف اسرار دو عیب ظاهر دارد: اول دشمنایگی آن کس که این اعتماد کرده باشد، و دوم بدگمانی دیگران،تا هیچ کس با من سخنی نگوید و مرا در رازی محرم نشمرد. شیر گفت: حقیقت سخن و کمال صدق تو مقرر است، ومن نیز روا ندارم که بسبب بیرون آوردن خویش از عهده این خطا ترا بر خطایی دیگر اکراه نمایم. و اگر نمی خواهی که نام آن کس تعیین کنی و سر او فاش گردانی باری بمجمل اشارت کن.

Модар шер гуфт : сухани уламо дар фазилати афву ҷамоли эҳсон машҳураст локин дар ҷурмҳое ки асари он дар фасоди ому зарари он дар олам шойиъ набошад . Чаҳ ҳркҷои музирати шомил дида шуд ва , всмти он зоти подшоҳро Биёлуд ва , мӯҷиби далерии дигари муфсидони гашт ва , ҳуҷҷат мутаъаддӣон бидон қӯт гирифт Фўи ҳаряк дар бдкрдорӣу ноҳамвории онро дастури муътамаду намӯдор муътабар сохтанду афву иғмози втҷоўзу ағзоро маҷол намонаду тадоруки он воҷиби бал ки фариза гардад .

مادر شیر گفت: سخن علما در فضیلت عفو و جمال احسان مشهور است لکن در جرمهایی که اثر آن در فساد عام و ضرر آن در عالم شایع نباشد. چه هرکجا مضرت شامل دیده شد و، وصمت آن ذات پادشاه را بیالود و، موجب دلیری دیگر مفسدان گشت و، حجت متعدیان بدان قوت گرفت فو هریک در بدکرداری و ناهمواری آن را دستور معتمد و نمودار معتبر ساختند و عفو و اغماض وتجاوز و اغضا را مجال نماند و تدارک آن واجب بل که فریضه گردد.