Яке аз ҳозирон гуфт : ончӣ Димна мегуяд аз ваҷҳи таъзим малик нест , аммо мехоҳад ки бад-ӣни калимоти бало аз худ дафъ кунад . Димна гуфт : кист бнсиҳти ман аз нафаси ман сазовортар ?у ҳаркии худро дар мақоми ҳоҷати фурӯгузорад ва дар сиёнати зоти хеш иҳтимом нанамояд дигаронро дар вай умедӣ намонад . Ва сухани ту далеласт бар қусӯри фаҳму вуфӯри ҷаҳли ту . Ва то гумон набарӣ ки ин тмўиҳот бар рои малик пӯшида монад ! ки чун тааммулӣ фармоеду тмиизи маликона бар тазвир ту гуморд Фзиҳти ту пайдо ояду насиҳат аз муонидат ҷудо шавад , ки рой ӯ корҳои умрии бшбии пардозад ва лашкарҳои гарони бошортӣ мақҳур кунад .

یکی از حاضران گفت: آنچه دمنه می‌گوید از وجه تعظیم ملک نیست، اما می‌خواهد که بدین کلمات بلا از خود دفع کند. دمنه گفت: کیست بنصیحت من از نفس من سزاوارتر؟ و هرکه خود را در مقام حاجت فروگذارد و در صیانت ذات خویش اهتمام ننماید دیگران را در وی امیدی نماند. و سخن تو دلیل است بر قصور فهم و وفور جهل تو. و تا گمان نبری که این تمویهات بر رای ملک پوشیده ماند !که چون تاملی فرماید و تمییز ملکانه بر تزویر تو گمارد فضیحت تو پیدا آید و نصیحت از معاندت جدا شود، که رای او کارهای عمری بشبی پردازد و لشکرهای گران باشارتی مقهور کند.

Модар шер гуфт : аз савобиқи макру ғдри ту чндн аҷаб намедорам ки аз ин мавоъизати дарини ҳолу баёни амсл дар ҳар боб . Димна гуфт : ин ҷои мўоъзтст агар дар маҳал қабул нишинад ,у ҳангом мисласт агар бсмъи хирад истимоъ уфтад . Модар шер гуфт : эй ғаддор , ҳануз умед май дорӣ ки бшъўзаҳу макри халоси ёбӣ ? Димна гуфт : агар касе некуиро ббдӣу хайрро башари муқобила раво дорад ман бории ваъдаро бонҷозу аҳдро бўФои расонидам . Малик донад ки ҳеҷ хоинро пеш ӯ далерии сухан гуфтан набошад , ва агар дар ҳақи ман ин раво дорад музирати он ҳам бҷонб ӯ боз гардад . Ва гуфтаанд « ҳарки дар корҳо мсоръти намояд ва аз фавойиди тааммулу манофеи тсбт ғофил бошад бадв он расад ки бидон зан расед ки бгрми шикамии таъҷил раво дошт то миёни дӯсту ғулом фарқ натавонист кард . » шер пурсед : чигуна ?

مادر شیر گفت: از سوابق مکر و غدر تو چندن عجب نمی دارم که از این مواعظت دراین حال و بیان امثل در هر باب. دمنه گفت: این جای مواعظتست اگر در محل قبول نشیند، و هنگام مثل است اگر بسمع خرد استماع افتد. مادر شیر گفت: ای غدار، هنوز امید می‌داری که بشعوذه و مکر خلاص یابی؟ دمنه گفت: اگر کسی نیکویی را ببدی و خیر را بشر مقابله روا دارد من باری وعده را بانجاز و عهد را بوفا رسانیدم. ملک داند که هیچ خاین را پیش او دلیری سخن گفتن نباشد، و اگر در حق من این روا دارد مضرت آن هم بجانب او باز گردد. و گفته‌اند «هرکه در کارها مسارعت نماید و از فواید تامل و منافع تثبت غافل باشد بدو آن رسد که بدان زن رسید که بگرم شکمی تعجیل روا داشت تا میان دوست و غلام فرق نتوانست کرد. » شیر پرسید:چگونه؟

Гуфт :

گفت: