Овардаанд ки дар шаҳри Кашмӣри бозаргонӣ буд ҳмири ному зании моҳ пайкар дошт ки на чашми чархи чунон рӯй дида буд , на роед фикрати чуноннигор гузида , рухсорӣ чун рӯзи зафари тобону зулфӣ чун шаби фироқи дарҳами вебии поён .

آورده‌اند که در شهر کشمیر بازرگانی بود حمیر نام و زنی ماه پیکر داشت که نه چشم چرخ چنان روی دیده بود، نه راید فکرت چنان نگار گزیده،رخساری چون روز ظفر تابان و زلفی چون شب فراق درهم وبی پایان.

Ва наққошии устод , ангушт намой ҷаҳон дар чираи дастӣ , аз хомаи чеҳраи гушой ӯ ҷони озри дрғирт , ва аз табъи рангомез ӯ хотирамоне дар ҳайрат , бо эшон ҳамсоягӣ дошт . Миён ӯу зани бозаргон муошақатӣ афтод . Рӯзии зан ӯро гуфт : баҳри вақти ранҷ майгирӣу зовияи морои бҳзўри хеши ороста май гирдоне ,у лошк таваққуфӣ меуфтад то овозии диҳӣ ва сангӣ андозӣ . Охири моро аз санъати ту Фоиأаҳ эй бояд . Чизеи туоне сохт ки миёни ман ва ту нишоне бошад ? гуфт чодари ду ранги созам ки сипедӣ бирав чун ситораи дроб май тобаду сояи идрў чун гилаи зангён бар биногваши таркон май дар Фшд . Ва чун ту он бидидӣ базӯдии беруни хиром . Ва ғуломии ин боб май шунӯд . Чодари бсохт , ва игчндӣ бигузашт . Рӯзии наққоши бакории рафта буд ва то бегоҳии монда . Он ғуломи он чодарро аз духтар ӯ орияти хосту занро бидон шиор Бифрефт ,у бадв наздик шуд ва пас аз қазои шаҳвати бозгашту чодари боздод . Чун наққош бариседу орзӯии дидор маъшӯқ медошт , дар ҳоли чодар бктФ гардонид ва онҷо рафт . Зани пеш ӯ боздўид ва гуфт : эй дӯст , ҳануз ин соъати бозгаштае , хайр ҳаст ки брФўр боз омадӣ ! мард донист ки чаҳ шудааст , духтарро адаб балиғ кард ва чодар бсухт .

و نقاشی استاد، انگشت نمای جهان در چیره دستی، از خامه چهره گشای او جان آزر درغیرت، و از طبع رنگ آمیز او خاطر امانی در حیرت، با ایشان همسایگی داشت. میان او و زن بازرگان معاشقتی افتاد. روزی زن او را گفت: بهر وقت رنج می‌گیری و زاویه مارا بحضور خویش آراسته می‌گردانی، و لاشک توقفی می‌افتد تا آوازی دهی و سنگی اندازی. آخر مارا از صنعت تو فایأه ای باید. چیزی توانی ساخت که میان من و تو نشانی باشد؟ گفت چادری دو رنگ سازم که سپیدی برو چون ستاره درآب می‌تابد و سایه یدرو چون گله زنگیان بر بناگوش ترکان می‌در فشد. و چون تو آن بدیدی بزودی بیرون خرام. و غلامی این باب می‌شنود. چادر بساخت، و یگچندی بگذشت. روزی نقاش بکاری رفته بود و تا بیگاهی مانده. آن غلام آن چادر را از دختر او عاریت خواست و زن را بدان شعار بفریفت، و بدو نزدیک شد و پس از قضای شهوت بازگشت و چادر بازداد. چون نقاش برسید و آرزوی دیدار معشوق می‌داشت، در حال چادر بکتف گردانید و آنجا رفت. زن پیش او بازدوید و گفت: ای دوست، هنوز این ساعت بازگشته ای، خیر هست که برفور باز آمدی! مرد دانست که چه شده است، دختر را ادب بلیغ کرد و چادر بسوخت.