Овардаанд ки сайёдии рӯзӣ шикор рафту оҳӯии биФгнд ва барграфту сӯй хона рафт . Дар роҳи хўгӣ бо ӯ ду чаҳор шуду ҳамла Эй оварад ,у мард тир бикшод ва бар мақтал хўг зад ,у хўги ҳам дар он гармии захмии андохт . Ва ҳардуи барҷоӣ сард шуданд . Гиреҳгии гурусна онҷо расед , марду оҳӯ ва хўг бидид , шод шуду бхсбу неъмати сқти афзуд , ва бо худ гуфт : ҳангоми муроқибати фурсату рӯзи ҷамъу зхиртст , чаҳ агар эҳмолии намоям аз ҳзму эҳтиёт давр бошаду бнодонӣу ғифлати мансӯби гирдам ,у бмслҳти ҳолеу молии он наздик тараст ки имрӯзи боза камон бигузаронам , ва ин гӯштҳои тозаро дар кунҷӣ барам ва барои айёми меҳнату рӯзгори машаққати ганҷии созам . Ва чндонкаҳи оғоз хӯрдан зиҳ кард гӯшҳои камон биҷуст , дар гардан гург афтод ,у барҷоӣ сард шуд .

آورده‌اند که صیادی روزی شکار رفت و آهوی بیفگند و برگرفت و سوی خانه رفت. در راه خوگی با او دو چهار شد و حمله ای آورد، و مرد تیر بگشاد و بر مقتل خوگ زد،و خوگ هم در آن گرمی زخمی انداخت. و هردو برجای سرد شدند. گرگی گرسنه آنجا رسید،مرد و آهو و خوگ بدید، شاد شد و بخصب و نعمت ثقت افزود، و با خود گفت: هنگام مراقبت فرصت و روز جمع و ذخیرتست، چه اگر اهمالی نمایم از حزم و احتیاط دور باشد و بنادانی و غفلت منسوب گردم، و بمصلحت حالی و مآلی آن نزدیک تر است که امروز بازه کمان بگذرانم، و این گوشتهای تازه را در کنجی برم و برای ایام محنت و روزگار مشقت گنجی سازم. و چندانکه آغاز خوردن زه کرد گوشهای کمان بجست، در گردن گرگ افتاد، و برجای سرد شد.

Ва ин мисл бидон оварадам то бадоне ки ҳирси намӯдани брҷмъу адхори номборксту оқибат вахим дорад .

و این مثل بدان آوردم تا بدانی که حرص نمودن برجمع و ادخار نامبارکست و عاقبت وخیم دارد.