Шабонгоҳии бФлони шаҳр дар хонаи ошнои фурӯди омадам . Чун аз шоми фориғи шудем барои ман ҷомаи хоб рост карданд ,у бнздик зан рафту мФоўзт эшон метавонистам шунӯд , ки миёни ман ва эшон бӯрёеи ҳиҷоб буд . Занро мегуфт ки : мехоҳам фардои тайифаеро бихонаму зиёфатии созам ки азизӣ расидааст . Зан гуфт : мардумонро чаҳ май хуоне ва дар хонаи кафофи аёли мавҷӯд на ! охири ҳаргиз аз фардо нахоҳӣ андешеду дили ту бФрзндон ва аъқоб нахоҳад нагирист ? мард гуфт :

شبانگاهی بفلان شهر در خانه آشنایی فرود آمدم. چون از شام فارغ شدیم برای من جامه خواب راست کردند، و بنزدیک زن رفت و مفاوضت ایشان می‌توانستم شنود، که میان من و ایشان بوریایی حجاب بود. زن را می‌گفت که: می‌خواهم فردا طایفه ای را بخوانم و ضیافتی سازم که عزیزی رسیده است. زن گفت: مردمان را چه می‌خوانی و در خانه کفاف عیال موجود نه ! آخر هرگز از فردا نخواهی اندیشید و دل تو بفرزندان و اعقاب نخواهد نگریست؟ مرد گفت:

Агар тавфиқи эҳсону маҷол инфоқӣ бошад бидон надомат шарт нест , ки ҷамъу адхори номборкст ,у фарҷоми он ноМаҳмӯд , чунонкӣ азон гург буд . Зан пурсед ки : чигунааст он ?

اگر توفیق احسان و مجال انفاقی باشد بدان ندامت شرط نیست، که جمع و ادخار نامبارکست، و فرجام آن نامحمود، چنانکه ازان گرگ بود. زن پرسید که: چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: