Сипосу ситоиши мари худоиро ҷли ҷалола ки осори қудрат ӯ бар чеҳраи рӯзи равшан тобонасту анвори ҳикмат ӯ дар дили шаби тории дурахшон , бахшояндае ки тори анкабутро сади исмат дӯстон кард , ҷабборӣ ки неши пашшаро теғи қаҳр душманон гардонид , дар фитрати коинот ба вазиру муширу муовинату мазоҳират муҳтоҷ нагашту бадоеъи ибдоъ дар олами куну фасод падед оварад ,у одамиёнро ба фазилати нутқу мазияти ақл аз дигари ҳайвонот мумайиз гардонид , ва аз барои ҳидояту иршод расӯлон фиристод то халқро аз зулмату залолати брҳониднд ,у саҳни гетиро ба нури илму маърифати озини бастанд ,у охири эшон дар навбату аввал дар ртбт , осмони ҳақу офтоби сидқ , Сайиди алмрслину хотами алнабӣину қоӣдолғри алмҳҷлини Абулқосими Муҳамади бен Абдуллоҳи бен ҳошими бен абди мноФи алъарабиро , слии аллоҳи алайҳу алии итратаи алтоҳрин , барои ъзи набуввату хатми рисолати баргузед , ва ба мӯъҷизоти зоҳиру далоили возеҳ махсӯс гардонид , ва аз ҷиҳати илзоми ҳуҷҷату иқомати байнат ба рФқу мудоро даъват фармуд , ва ба изҳори оёт мисол дод , то муонидату тамарруди куффори зоҳири гашт ,у хирадмандони дунёро маълуми гашт ки ба даллолоти ақлӣу мӯъҷизоти ҳиссии илтифот наме намоянд , онгоҳи оёт ҷиҳод биёмаду фарзяти муҷоҳидат , ҳам аз ваҷҳи шаръ ва ҳам аз тариқи хирад , собит шуд . Ва таъйиди осмонӣу саботи азми соҳиб шариъат бидон пайваст ,у ансори ҳақро саодати ҳидояти роҳ рост намӯд ,у мадади тавфиқи ҷамоли ҳоли эшонро биёрост , то рӯй ба қамъ кофарон овараданд ,у пушти заминро аз хбси ширки эшон пок гардониданд ,у миллати ҳанифиро ба ақтору офоқи ҷаҳони брсондиднду ҳақро дар маркази худ қарор доданд .

سپاس و ستایش مر خدای را جل جلاله که آثار قدرت او بر چهره روز روشن تابان است و انوار حکمت او در دل شب تاری درخشان، بخشاینده‌ای که تار عنکبوت را سدّ عصمت دوستان کرد، جباری که نیش پشه را تیغ قهر دشمنان گردانید، در فطرت کاینات به وزیر و مشیر و معاونت و مظاهرت محتاج نگشت و بدایع ابداع در عالم کون و فساد پدید آورد، و آدمیان را به فضیلت نطق و مزیت عقل از دیگر حیوانات ممیز گردانید، و از برای هدایت و ارشاد رسولان فرستاد تا خلق را از ظلمت و ضلالت برهانیدند، و صحن گیتی را به نور علم و معرفت آذین بستند، و آخر ایشان در نوبت و اول در رتبت، آسمان حق و آفتاب صدق، سید المرسلین و خاتم النبیین و قائدالغر المحجلین ابوالقاسم محمد بن عبدالله بن هاشم بن عبد مناف العربی را، صلی الله علیه و علی عترته الطاهرین، برای عز نبوت و ختم رسالت برگزید، و به معجزات ظاهر و دلایل واضح مخصوص گردانید، و از جهت الزام حجت و اقامت بینت به رفق و مدارا دعوت فرمود، و به اظهار آیات مثال داد، تا معاندت و تمرد کفار ظاهر گشت، و خردمندان دنیا را معلوم گشت که به دلالات عقلی و معجزات حسی التفات نمی نمایند، آنگاه آیات جهاد بیامد و فرضیت مجاهدت، هم از وجه شرع و هم از طریق خرد، ثابت شد. و تایید آسمانی و ثبات عزم صاحب شریعت بدان پیوست، و انصار حق را سعادت هدایت راه راست نمود، و مدد توفیق جمال حال ایشان را بیاراست، تا روی به قمع کافران آوردند، و پشت زمین را از خبث شرک ایشان پاک گردانیدند، و ملت حنیفی را به اقطار و آفاق جهان برساندیدند و حق را در مرکز خود قرار دادند.