Ва маҳосини ин китобро ниҳоят нест ,у кадоми фазилати азин фаротар ки аз уммат ба уммат ва аз миллат ба миллат расед ва мардӯд нагашт ? ва чун подшоҳӣ ба ксриٰи Нӯшервони хФФи аллоҳ анҳу расед - ки сяти адлу роФт ӯ бар ваҷҳи рӯзгор боқӣасту зикри босу сиёсат ӯ дар судӯри таворихи мусбат , то бидон ҳад ки салотини исломро дар некӯкории бадв ташбеҳ кунанд ,у кадоми саодати азин бузургтар ки пайғомбар ӯро ин шараф арзонӣ доштааст ки валадати фии змни алмалики алъодл ? - анӯшервон мисол дод то онро ба ҳиялатҳо аз диёри ҳинд ба мамлакат порс овараданд ва ба забони паҳлавӣ тарҷума кард . Ва баннои корҳои малики хеш бар муқтазии он ниҳоду ашороту мавоъизи онро феҳристи масолеҳи дайну дунёу намӯдори сиёсати хавосу авоми шинохт , ва онро дар хзоини хеши мавҳибатии азизу зхиртии нафиси шимурд , ва то охири айёми издҷрди шаҳриёр ки охири мулӯки аҷам буд бар ин қарор бимонад .

و محاسن این کتاب را نهایت نیست، و کدام فضیلت ازین فراتر که از امت به امت و از ملت به ملت رسید و مردود نگشت؟ و چون پادشاهی به کسریٰ نوشیروان خَفف الله عنه رسید - که صیت عدل و رأفت او بر وجه روزگار باقی است و ذکر بأس و سیاست او در صدور تواریخ مثبَت ، تا بدان حد که سلاطین اسلام را در نیکوکاری بدو تشبیه کنند، و کدام سعادت ازین بزرگتر که پیغامبر او را این شرف ارزانی داشته است که وَلَدتُ فی زَمَن المَلِک العادِل؟- انوشیروان مثال داد تا آن را به حیلت ها از دیار هند به مملکت پارس آوردند و به زبان پهلوی ترجمه کرد. و بنای کارهای مُلک خویش بر مقتضی آن نهاد و اشارات و مواعظ آن را فهرست مصالح دین و دنیا و نمودار سیاست خواص و عوام شناخت،و آن را در خزاین خویش موهبتی عزیز و ذخیرتی نفیس شمرد، و تا آخر ایام یزدجرد شهریار که آخِر ملوک عجم بود بر این قرار بماند.