Ва дар аснои всобти писари хеши Амиралмӯъминини Меҳдиро разии аллоҳ ънҳмо мегуфт : эй писар , неъмат бар лашкар фарох макун ки аз ту бениёз шаванд ,у кори ҳам танги мгир ки барманд , атое барисам май даҳ дар ҳади иқтисоду манъии некӯ бе танги хуӣ май фармой ; арсаи умед баришон фарох май дору Аннани атои танг май гир .

و در اثنای وصابت پسر خویش امیرالمومنین مهدی را رضی الله عنهما می‌گفت: ای پسر، نعمت بر لشکر فراخ مکن که از تو بی نیاز شوند، و کار هم تنگ مگیر که برمند، عطایی برسم می‌ده در حد اقتصاد و منعی نیکو بی تنگ خویی می‌فرمای؛ عرصه امید بریشان فراخ می‌دار و عنان عطا تنگ می‌گیر.