Ва ҳамеша мегуфтӣ ки : тарсу бим корӣаст ки ҳеҷ касро сотқомтии натавонад буд бе ӯ : ё дайни дорӣ буд ки аз азоб битарсад . ё карӣмӣ ки аз ор бок дорад , ё оқилӣ ки аз авоқиби ғифлат парҳез кунад . Рӯзии рабиъро гуфт : ман май байнами мардумонро ҳи марои ббхл мансӯб мекунанд . Ман бахил нестам , локини ҳамгинонро бандаи дираму динор май байнами онро аз эшон боз медорам то маро аз барои он хизмат кунанд , ва рост гуфтааст он ҳаким ки « сагро гуруснаи дор то аз паии ту дӯд . »

و همیشه می‌گفتی که: ترس و بیم کاری است که هیچ کس را ساتقامتی نتواند بود بی او: یا دین داری بود که از عذاب بترسد. یا کریمی که از عار باک دارد، یا عاقلی که از عواقب غفلت پرهیز کند. روزی ربیع را گفت: من می‌بینم مردمان را ه مرا ببخل منسوب می‌کنند. من بخیل نیستم، لکن همگنان را بنده درم و دینار می‌بینم آن را از ایشان باز می‌دارم تا مرا از برای آن خدمت کنند، و راست گفته است آن حکیم که «سگ را گرسنه دار تا از پی تو دود. »