Чун брзўиаҳ бидид ки ҳиндӯ бар макр ӯ воқифи гашти ин сухан бар вай рад накард ,у ҷавоби нарм ва латиф дод . Гуфт : ман барои изҳори ин сари фусӯли мшбъ андешӣда будам , ва онро усӯлу фурӯъу атрофу завоёи ниҳодау майманау майсарау қалбу ҷиноҳи онро бҳқўқи суҳбату ммолҳту савобиқи иттиҳод ва мхолст биёроста ,у муқаддамоти ъҳўду сўолФи мўосиқро талиъа он кардау ҳурмати ҳиҷрату всилти ғурбатро мояу соқаи гардонида ,у бсиҷидаҳи он шуда ки бар ин таъбия дар саҳроӣ мбостт оему ҳиҷоби мхоФт аз пайкар мурод бурдорам ,у бимни носиту баракати мъўнти ту Музаффару Мансури гирдам . Локини ту бики ишорат бар куллиёту ҳзўёти ман воқифи гаштӣ , ва аз ишбоъу итноб мустағнӣ гардониду бқзои ҳоҷату иҷобати илтимос забон дод . Аз караму муруввати ту ҳамин сзиду умеди ман дар суҳбату дӯстии ту ҳамин буд . Ва хирадманд агар бқлътӣ сқт афзоед ки бен лоади он ҳарчӣ муаккадтар бошаду асоси он ҳарчӣ мустаҳкамтар , ё бкўҳӣ ки аз гардонӣдани боду рубудани об дарон эмин тавон зист , албата бъибӣ мансӯб нагардад .

چون برزویه بدید که هندو بر مکر او واقف گشت این سخن بر وی رد نکرد، و جواب نرم و لطیف داد. گفت: من برای اظهار این سر فصول مشبع اندیشیده بودم، و آن را اصول و فروع و اطراف و زوایا نهاده و میمنه و میسره و قلب و جناح آن را بحقوق صحبت و ممالحت و سوابق اتحاد و مخالصت بیاراسته، و مقدمات عهود و سوالف مواثیق را طلیعه آن کرده و حرمت هجرت و وسیلت غربت را مایه و ساقه گردانیده، و بسیجیده آن شده که بر این تعبیه در صحرای مباسطت آیم و حجاب مخافت از پیکر مراد بردارم، و بیمن ناصیت و برکت معونت تو مظفر و منصور گردم. لکن تو بیک اشارت بر کلیات و حزویات من واقف گشتی، و از اشباع و اطناب مستغنی گردانید و بقضای حاجت و اجابت التماس زبان داد. از کرم و مروت تو همین سزید و امید من در صحبت و دوستی تو همین بود. و خردمند اگر بقلعتی ثقت افزاید که بن لاد آن هرچه موکدتر باشد و اساس آن هرچه مستحکم تر، یا بکوهی که از گردانیدن بادو ربودن آب دران ایمن توان زیست، البته بعیبی منسوب نگردد.