Ҳиндӯ гуфт : ҳичизи бнздики аҳли хирад дар манзалати дӯстии натавонад буд . Ва ҳркҷои ъқидтҳои бмўдти оростаи гашт агар дар ҷону мол бо як дигар мўосо равад дарон анвоъи такаллуфу тнўқ тақдим уфтад ҳануз аз вуҷуб қосир бошад . Аммо мифтоҳи ҳамаи ағрози китмон асрораст ва ҳар роз ки солӣ дарон мрҳм нашавад ҳроинаҳ аз шёът масӯн монад ,у боз онкӣ бигӯаш сеюмӣ расед бешабаҳат дар афвоҳ уфтад , ва беш инкор сӯрат набандад . Ва мисоли он чун абр баҳорӣаст ки дар миён осмон бипароканад вбҳри тарафи қитъа Эй бимонад , агар касе азон эълом диҳад бзрўрт ӯро тасдиқи воҷиб бояд дошт , чаҳ инкори он дар ваҳм ва хирад нагунҷад . Ва маро аз дӯстии ту чандон масаррату ибтиҳоҷ ҳосиласт ки ҳеҷ чиз дар мувозина он наёяд , аммо агар касеро барин итилоъ уфтад бародарии мо чунон ботил гардад ки талофӣ он бимолу матоъ дар имкон наёяд ки малики мо дурушти хуйу хирад ингорашаст , бргноаҳи андаки уқубат бисёр фармоед , чун гуноҳ бузург бошад пӯшида намонад ки чаҳ равад .

هندو گفت: هیچیز بنزدیک اهل خرد در منزلت دوستی نتواند بود. و هرکجا عقیدتها بمودت آراسته گشت اگر در جان و مال با یک دیگر مواسا رود دران انواع تکلف و تنوق تقدیم افتد هنوز از وجوب قاصر باشد. اما مفتاح همه اغراض کتمان اسرار است و هر راز که ثالی دران مرحم نشود هراینه از شیاعت مصون ماند، و باز آنکه بگوش سومی رسید بی شبهت در افواه افتد، و بیش انکار صورت نبندد. و مثال آن چون ابر بهاری است که در میان آسمان بپراکند وبهر طرف قطعه ای بماند، اگر کسی ازان اعلام دهد بضرورت او را تصدیق واجب باید داشت، چه انکار آن در وهم و خرد نگنجد. و مرا از دوستی تو چندان مسرت و ابتهاج حاصل است که هیچ چیز در موازنه آن نیاید، اما اگر کسی را برین اطلاع افتد برادری ما چنان باطل گردد که تلافی آن بمال و متاع در امکان نیاید که ملک ما درشت خوی و خرد انگارش است، برگناه اندک عقوبت بسیار فرماید، چون گناه بزرگ باشد پوشیده نماند که چه رود.