Ҳиндӯ ҷавоб дод ки : ҳамчунинаст , ва ту агар чаҳ муроди хеш мастур медоштӣ ман осор он медид м , локини ҳавои ту бозҳори он рухсати надод . Ва акнӯн ки ту ин мбости пайвастӣ агар бозгуем аз айб давр бошад . Ва чун офтоб равшанаст ки ту омадае то нафоиси захоир аз вилояти моббрӣ ,у подшоҳи шаҳри хешро бнгнҷҳои ҳикмати мстзҳри гирдоне ,у баннои он бар макру хдиъти ниҳодае . Аммо ман дар сабру мувозибати ту хира монда будам . Ва интизор мекардам то магар дар аснои сухан аз ту калимае зотд ки бозҳор мақсӯд монад , албата иттифоқ науфтод . Ва бад-ӣни таҳаффузу тиқзи эътиқоди ман дар мўолоти ту софитар гашт . Чаҳ ҳеҷ офарӣдаро чандини ҳзму хираду тмолку тмоски натавонад буд хосса ки дар ғурбат , ва дар миёни қавмӣ ки на эшон ӯро шиносанд ва на ӯ бар одоту ахлоқи эшон вуқуф дорад .

هندو جواب داد که: همچنین است، و تو اگر چه مراد خویش مستور می‌داشتی من آثار آن می‌دید م، لکن هوای تو باظهار آن رخصت نداد. و اکنون که تو این مباثت پیوستی اگر بازگویم از عیب دور باشد. و چون آفتاب روشن است که تو آمده ای تا نفایس ذخایر از ولایت ماببری، و پادشاه شهر خویش را بنگنجهای حکمت مستظهر گردانی، و بنای آن بر مکر و خدیعت نهاده ای. اما من در صبر و مواظبت تو خیره مانده بودم. و انتظار می‌کردم تا مگر در اثنای سخن از تو کلمه ای زاطد که باظهار مقصود ماند، البته اتفاق نیفتاد. و بدین تحفظ و تیقظ اعتقاد من در موالات تو صافی تر گشت. چه هیچ آفریده را چندین حزم و خرد و تمالک و تماسک نتواند بود خاصه که در غربت، و در میان قومی که نه ایشان او را شناسند و نه او بر عادات و اخلاق ایشان وقوف دارد.