Чун икчндии барин гузашту қавоиди Мусаддиқати миёни эшон ҳарчӣ мустаҳкам тар шуду аҳлят ӯ ин амонату муҳаррамят ӯ ин сарро муҳаққиқи гашт дар икром ӯ биФзўду мбртҳои фаровон воҷиб дид . Пас як рӯз гуфт : эй бзозр , ман ғарази хеш то ин ғоят бар ту пӯшидаи доштам ,у оқилро ишоратӣ кифоят бошад .

چون یکچندی برین گذشت و قواعد مصدقت میان ایشان هرچه مستحکم تر شد و اهلیت او این امانت و محرمیت او این سر را محقق گشت در اکرام او بیفزود و مبرتهای فراوان واجب دید. پس یک روز گفت: ای بذاذر، من غرض خویش تا این غایت بر تو پوشیده داشتم، و عاقل را اشارتی کفایت باشد.