Рой гуфт брҳмнро : шунӯдам мисли касе ки душманони ғолибу хсўми қоҳири бадв муҳӣт шаванду мФзъу мҳрб аз ҳамаи ҷавониб мутааззир бошад ва ӯ ба яке азишон тўъо ӯ карҳо астзҳор ҷӯяд ва бо ӯ сулҳи пайвандад , то аз дигарон барраад ва аз хатару мхоФт эмин гардад ,у аҳди хеш дар он воқеа бо душман ба вафои расонад , ва пас аз идроки мақсӯд дар тсўни нафас бар ҳасб хирад баравад , ва ба Ямани ҳзму муборакии хирад аз душман мусаллам монад . Акнӯн бозгуед достони асҳоби ҳақаду адоват ки аз эшон эҳтирозу муҷонибати некӯтар ё бо эшон инбисоту мқорбти беҳтар ? ва агар яке аз он тайифаи гирд истимолат барояд бидон илтифот шояд намӯд ва онро дар замири ҷой бояд дод ё на ?

رای گفت برهمن را: شنودم مثل کسی که دشمنان غالب و خصوم قاهر بدو محیط شوند و مفزع و مهرب از همه جوانب متعذر باشد و او به یکی ازیشان طوعا او کرها استظهار جوید و با او صلح پیوندد، تا از دیگران برهد و از خطر و مخافت ایمن گردد، و عهد خویش در آن واقعه با دشمن به وفا رساند، و پس از ادراک مقصود در تصون نفس بر حسب خرد برود، و به یمن حزم و مبارکی خرد از دشمن مسلم ماند. اکنون بازگوید داستان اصحاب حقد و عداوت که از ایشان احتراز و مجانبت نیکوتر یا با ایشان انبساط و مقاربت بهتر؟ و اگر یکی از آن طایفه گرد استمالت برآید بدان التفات شاید نمود و آن را در ضمیر جای باید داد یا نه؟

Брҳмн гуфт : ҳарки ба Модати рӯҳи қудс мтзҳр шуд ва ба мадади ақл кул мӯед гашт дар корҳо эҳтиётӣ ҳарчӣ тамомтар воҷибу мавозиъи хайру шару нафъу зри андарон некӯ бишносад , ва бар тмииз ӯ пӯшида намонад ки аз дӯсти мстзиду қарини озурдаи тҳрзи сутӯдатар ва аз мкомни ғдру макр ӯ тҷнби аввалитар , хосса ки тғизи ботину тафовути эътиқод ӯ ба чашм хирад мебинаду ҷароҳати дил ӯ ба назари басират мшоҳдт мекунад ва онро аз ҷиҳати хеш ба эҳмолии мармуз ё мкошФтии сариҳ мӯҷибот медонад , чаҳ агар ба чарби забонӣу тўдд ӯ фирефта шаваду ҷониби таҳаффузу тиқзро бериоят гирданд ҳар оинаи тири офатро ҷони ҳадаф сохта бошаду теғи балоро ба миғнотиси ҷаҳли сӯй худ кашида .

برهمن گفت: هرکه به مادت روح قدس متظهر شد و به مدد عقل کل موید گشت در کارها احتیاطی هرچه تمامتر واجب و مواضع خیر و شر و نفع و ضر اندران نیکو بشناسد، و بر تمییز او پوشیده نماند که از دوست مستزید و قرین آزرده تحرز ستوده‌تر و از مکامن غدر و مکر او تجنب اولی‌تر، خاصه که تغیظ باطن و تفاوت اعتقاد او به چشم خرد می‌بیند و جراحت دل او به نظر بصیرت مشاهدت می‌کند و آن را از جهت خویش به اهمالی مرموز یا مکاشفتی صریح موجبات می‌داند، چه اگر به چرب‌زبانی و تودد او فریفته شود و جانب تحفظ و تیقظ را بی‌رعایت گرداند هر آینه تیر آفت را جان هدف ساخته باشد و تیغ بلا را به مغناطیس جهل سوی خود کشیده.

Ва аз ахўоти ин саёқати ҳикояти он мурғаст . Рой пурсед ки : чигунааст он ?

و از اخوات این سیاقت حکایت آن مرغ است. رای پرسید که: چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: