Овардаанд ки мулкӣ буд ӯро ибни мадин хондандӣ , мурғӣ дошт Фнзаҳи ном бо ҳиссии салиму нутқи дили гушой , дар гўшки малики байзаи ниҳоду бача берун оварад . Малик фармуд то ӯро ба сарои ҳарами бурданд ва мисол дод то дар таъаҳҳуд ӯу фаррух ( ? фараҳ ) ӯ маболиғати намоянд . Он подшоҳро писарӣ омад ки анвори рушду ниҷобат дар носиаҳ ӯ тобон буду шуъоъи иқболу саодат бар сафаҳоти ҳоли ваии дирафшон .

آورده‌اند که ملکی بود او را ابن مدین خواندندی، مرغی داشت فنزه نام با حسّی سلیم و نطق دل‌گشای، در گوشک ملک بیضه نهاد و بچه بیرون آورد. ملک فرمود تا او را به سرای حرم بردند و مثال داد تا در تعهد او و فرخ (؟فرح) او مبالغت نمایند. آن پادشاه را پسری آمد که انوار رشد و نجابت در ناصیه او تابان بود و شعاع اقبال و سعادت بر صفحات حال وی درفشان.

Дар ҷумлаи шоҳи зодаро бо бачаи мурғи алифӣ тамом афтод , пайваста бо ӯ бозӣ кардӣ ва ҳар рӯзи Фнзаҳ ба кӯҳ рафтӣ ва аз миваҳои кӯҳ ки онро дар миёни мардумон номӣ натавон ёфт ду адад биоварадӣ , яке писари маликро додӣ ва яке бачаи худро ,у кӯдакон ҳоле бидон тлззӣ менамуданд аз ҳаловати он , ва ба нишоту рағбати онро мехӯрданд ,у асари манфиати он дар қӯти зоту бастати ҷисм ҳарчӣ зӯдтар пайдо меомад , чунонкӣ дар муддати андаки бболиднду мхоили нафъи он ҳарчӣ зоҳиртар мушоҳида карданд ,у всилт Фнзаҳ бидон хизмати мؤкдтри гашт ва ҳар рӯзи қурбату манзалати вай май афзуд .

در جمله شاه‌زاده را با بچه مرغ الفی تمام افتاد، پیوسته با او بازی کردی و هر روز فنزه به کوه رفتی و از میوه‌های کوه که آن را در میان مردمان نامی نتوان یافت دو عدد بیاوردی، یکی پسر ملک را دادی و یکی بچه خود را، و کودکان حالی بدان تلذذی می‌نمودند از حلاوت آن، و به نشاط و رغبت آن را می‌خوردند، و اثر منفعت آن در قوّت ذات و بسطت جسم هرچه زودتر پیدا می‌آمد، چنانکه در مدت اندک ببالیدند و مخایل نفع آن هرچه ظاهرتر مشاهده کردند، و وسیلت فنزه بدان خدمت مؤکدتر گشت و هر روز قربت و منزلت وی می‌افزود.

Ва чун икчндӣ бигузашт рӯзии Фнзаҳи ғоиб буд бача ӯ дар канори писари малики ҷуст ва ба навъе ӯро бёзрд . Оташи хашми шоҳи зодаро дар ғарқоб зҷрт кашид то хок дар чашми мардӣу мурувват худ зад ,у алифи суҳбати қадим ба бод дод , пой ӯ бигирифту гирди сари бгрдонид ва бар замин зад , чунонкии брФўр ҳалок шуд . Чун Фнзаҳ бозомад бачаи худро кушта дид , пурғаму ранҷури гашт ва дар тўҷъ ва тҳср афтод ,у бонгу нафир ба осмони расонид , ва мегуфт : « бечора касе ки ба суҳбати ҷабборон мубтало гардад , ки уқдаи аҳди эшон сахти зуд суст шавад , ва ҳамеша рухсори вафои эшон ба чанголи ҷафо маҳрӯм бошад , на ихлосу мносҳти наздики эшон маҳаллӣ дорад ва на долати хизмату змоми маърифат дар дили эшон вазнии орад , муҳаббату адовати эшон бар ҳудуси ҳоҷату заволи манфиат мқсўраст , афв дар мазҳаби интиқом мҳзўр шиносанд , эҳмоли ҳуқуқ дар шаръи нихвату ҷабарут мубоҳ пиндоранд , самараи хизмати мухлисон кам ёд доранд ,у уқубати зулати ҷонёни дайр фаромӯш кунад , иртикобҳои бузургро аз ҷиҳати хеши хирад ва ҳақир шимуранд ,у саҳвҳои хирад аз ҷиҳати дигарон , бузург ва хатир донанд , ва ман бории фурсати муҷозоти Фоити нгрдонму кӣнаи бачаи худ азин бераҳмат ғодр бихоҳам ки ҳамзод ва ҳам нишин худро бикушт , ва ҳам хона ва ҳам хобаи худро ҳалок кард . » пас бар рӯй малики зодаи ҷуст ва чашмҳои ҷаҳони байн ӯ барканд , ва парвозӣ кард ва бар нишеман ҳсин нишаст .

و چون یکچندی بگذشت روزی فنزه غایب بود بچه او در کنار پسر ملک جَست و به نوعی او را بیازرد. آتش خشم شاه‌زاده را در غرقاب ضجرت کشید تا خاک در چشم مردی و مروّت خود زد، و الف صحبت قدیم به باد داد، پای او بگرفت و گرد سر بگردانید و بر زمین زد، چنانکه برفور هلاک شد. چون فنزه بازآمد بچه خود را کشته دید، پرغم و رنجور گشت و در توجع و تحسّر افتاد، و بانگ و نفیر به آسمان رسانید، و می‌گفت: «بیچاره کسی که به صحبت جبّاران مبتلا گردد، که عقده عهد ایشان سخت زود سست شود، و همیشه رخسار وفای ایشان به چنگال جفا محروم باشد، نه اخلاص و مناصحت نزدیک ایشان محلی دارد و نه دالت خدمت و ذمام معرفت در دل ایشان وزنی آرد، محبت و عداوت ایشان بر حدوث حاجت و زوال منفعت مقثور است، عفو در مذهب انتقام محظور شناسند، اهمال حقوق در شرع نخوت و جبروت مباح پندارند، ثمره خدمت مخلصان کم یاد دارند، و عقوبت زلت جانیان دیر فراموش کند، ارتکابهای بزرگ را از جهت خویش خرد و حقیر شمرند، و سهو‌های خرد از جهت دیگران، بزرگ و خطیر دانند، و من باری فرصت مجازات فایت نگردانم و کینه بچه خود ازین بی رحمت غادر بخواهم که همزاد و هم‌نشین خود را بکشت، و هم‌خانه و هم‌خوابه خود را هلاک کرد.» پس بر روی ملک‌زاده جست و چشمهای جهان‌بین او برکند، و پروازی کرد و بر نشیمن حصین نشست.

Хабар ба малик расед , барои чашмҳои писар ҷазаъҳо карду хост ки мурғро ба дасти орад ва ба доми макру ҳиялат дар қФси бало ва меҳнат афганд , вонгоаҳи ончои сазои чуну беоқибату ҷазои чунон мқтҳмӣ тавонад буд дар боб ӯ тқдтм фармоед . Пас бар нишаст

خبر به ملک رسید، برای چشمهای پسر جزعها کرد و خواست که مرغ را به دست آرد و به دام مکر و حیلت در قفص بلا و محنت افگند، وانگاه آنچای سزای چنو بی عاقبت و جزای چنان مقتحمی تواند بود در باب او تقدطم فرماید. پس بر نشست

Ва пеши он боло рафту Фнзаҳро овоз дод ва гуфт : « эминӣ , фурӯди ой . » Фнзаҳ або намӯд ва гуфт : « мтоўъти малик бар ман фарзаст ,у бодияи фироқ ӯ бе шаки дароз ва бепоён хоҳад гузашт , ки ҳамаи умри каъбаи иқболи ман даргоҳ ӯ бӯдаасту умдаи саодати умраи риоят ӯро шинохтаам , агар ҷони ширинро ивазӣ шиносамӣ лаббайки занони эҳроми хизмати гирмӣ ,у гумони чунон буд ки ман дар соя ӯ чун кабӯтар дар Маккаи мураффаҳ тавонам зист ва дар фарози сафоу Марва ӯ парвоз тавонам кард , акнӯн хӯни писарам чун збоиҳ дар ҳарими амн ӯ мубоҳ доштанд ҳануз марои тмнӣу орзӯӣ бозгаштан ? ! ва дар хабар омадааст ки : лои ёдғи алмўмни ман ҷҳри мртин . Ва мувофиқтар тдбтрии бақои марои мухолифати ин фармонаст , ва аз онҷо ки раҳмат маликаст умедворам ки маъзӯр дорад .

و پیش آن بالا رفت و فنزه را آواز داد و گفت: «ایمنی، فرود آی.» فنزه ابا نمود و گفت: «مطاوعت ملک بر من فرض است، و بادیه فراق او بی‌شک دراز و بی‌پایان خواهد گذشت، که همه عمر کعبه اقبال من درگاه او بوده است و عمده سعادت عمره رعایت او را شناخته‌ام، اگر جان شیرین را عوضی شناسمی لبیک‌زنان احرام خدمت گیرمی، و گمان چنان بود که من در سایه او چون کبوتر در مکه مرفه توانم زیست و در فراز صفا و مروه او پرواز توانم کرد، اکنون خون پسرم چون ذبایح در حریم امن او مباح داشتند هنوز مرا تمنی و آرزوی بازگشتن؟! و در خبر آمده است که: لا یادغ المومن من جحر مرتین. و موافق‌تر تدبطری بقای مرا مخالفت این فرمان است، و از آنجا که رحمت ملک است امیدوارم که معذور دارد.

Ва низ муқарараст маликро ки муҷримро эмин нишоед зист , агарчӣ дар оҷил таваққуфӣ равад азоби оҷл бе шабаҳати мунтазир ва мутарассид бошад , ва ҳарчанд рӯзгор беш гузарад моя зиёдат гирад , ва агар ба мувофиқати тақдиру мусоидати бахт азон барраади аъқобро талхии он бибояд чашиду хорӣ ва накол он бидид ,у писари малик бо бачаи ман ғдрӣ андешед ва ман аз сӯзи фарзанди он посух додам ,у маро бар ту эътимод набояд кард ва ба расани мходъти ту марои фурӯ чоҳ нишоед шуд ки чашми надидаи сети чунуи кинўр

و نیز مقرّر است ملک را که مجرم را ایمن نشاید زیست، اگرچه در عاجل توقفی رود عذاب آجل بی‌شبهت منتظر و مترصد باشد، و هرچند روزگار بیش گذرد مایه زیادت گیرد، و اگر به موافقت تقدیر و مساعدت بخت ازان برهد اعقاب را تلخی آن بباید چشید و خواری و نکال آن بدید، و پسر ملک با بچه من غدری اندیشید و من از سوز فرزند آن پاسخ دادم، و مرا بر تو اعتماد نباید کرد و به رسن مخادعت تو مرا فرو چاه نشاید شد که چشم ندیده‌ست چنو کینور