Рой гуфт : шунӯдам мисли астноъи мулӯку эҳтиёти воҷиб дидан дар ончӣ то бадгавҳари нодонро истило науфтад , ки қадар тарбият надонаду шукри астноъи нгзорд . Акнӯн бозгуед ки чун Карими оқилу зираки воқифи бастаи банди балоу хастаи захм ъно мебошад . Ва лӣими ғофилу аблаҳи ҷоҳил дар зилли неъмату паноҳи ғбтт рӯзгор мегузорад , на инро ақл ва киёст даст гирад ва на онро ҳамоқату ҷаҳли дарорад .

رای گفت: شنودم مثل اصطناع ملوک و احتیاط واجب دیدن در آنچه تا بدگوهر نادان را استیلا نیفتد، که قدر تربیت نداند و شکر اصطناع نگزارد. اکنون بازگوید که چون کریم عاقل و زیرک واقف بسته بند بلا و خسته زخم عنا می‌باشد. و لئیم غافل و ابله جاهل در ظل نعمت و پناه غبطت روزگار می‌گذارد، نه این را عقل و کیاست دست گیرد و نه آن را حماقت و جهل درآرد.

Пас ваҷҳи ҳиялат дар ҷазби манфиату дафъ музират чист ?

پس وجه حیلت در جذب منفعت و دفع مضرت چیست؟

Брҳмн ҷавоб дод ки : ақли умдаи саодат ва мифтоҳ наҳимматаст ва ҳарки бидон фазилати мтҳлӣ буду ҷамоли ҳалам ва сабот бидон пайвасти сазовори давлату шоёни ъзу рифъати гашт . Аммо самароти он бтқдири азалӣ мутаъаллиқаст . Ва подшоҳи зодае бар дар манзури набишта буд ки « асли саодати қазоӣ осмонӣаст ва куллӣ асбобу васоили зойеъ ва ботиласт » ; ва он суханро достонӣ гӯйанд . Рой пурсед ки : чигунааст он ?

برهمن جواب داد که: عقل عمده سعادت و مفتاح نهمت است و هرکه بدان فضیلت متحلی بود و جمال حلم و ثبات بدان پیوست سزاوار دولت و شایان عز و رفعت گشت. اما ثمرات آن بتقدیر ازلی متعلق است. و پادشاه زاده ای بر در منظور نبشته بود که «اصل سعادت قضای آسمانی است و کلی اسباب و وسایل ضایع و باطل است »؛ و آن سخن را داستانی گویند. رای پرسید که: چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: