Ман дар хизмати яке аз бузургон будам . Чун бевафое дунё бишнохтаму бдонстм ки ин арӯси зол бисёр шоҳони ҷавонро хӯрду басии ошиқони срондоз аз пои даровард бо худ гуфтам : эй аблаҳ , ту дил дар касе май бандӣ ки дасти рад бар синаи ҳазор подшоҳи комгору шаҳриёри ҷаббор ниҳодааст , хештанро дарёб , ки вақт тангасту умри кӯтоҳу роҳи дароз дар пеш . Нафаси ман бад-ӣни мавъизат антбоҳӣ ёфт ва ба нишоту рағбат рӯй ба кор охират оварад .

من در خدمت یکی از بزرگان بودم. چون بی وفایی دنیا بشناختم و بدانستم که این عروس زال بسیار شاهان جوان را خورد و بسی عاشقان سرانداز از پای درآورد با خود گفتم: ای ابله، تو دل در کسی می‌بندی که دست رد بر سینه هزار پادشاه کامگار و شهریار جبار نهاده است، خویشتن را دریاب، که وقت تنگ است و عمر کوتاه و راه دراز در پیش. نفس من بدین موعظت انتباهی یافت و به نشاط و رغبت روی به کار آخرت آورد.

Рӯзӣ дар бозорӣ май гузаштами сайёдии ҷуфтӣ тӯтӣ мегардонид ; хостам ки аз барои наҷоти охирати эшонро аз банди бурҳонам . Сайёд ба ду дирам баҳо кард ва ман дар малики ҳамон доштам . Мтрдд бимонадам , чаҳ аз дили махраҷи дугона рухсат намеёфтам ва хотир бидон мурғони нигарон буд ; охир таваккул кардаму бхридм ва эшонро аз шаҳр берун оварадам ва дар бешаи бгзоштм . Чндонкаҳ бар болой дарахтӣ бинишастанд маро овоз доданд ва узрҳо хостанд ва гуфтанд : ҳолеи дасти мо ба муҷозотӣ намерасад , аммо дар зери ин дарахт ганҷӣаст , замин бишкоф ва бурдор . Гуфтам : эй аҷаб , ганҷ дар зер замин мебитавонед дид , ва аз макри сайёд ғофил будед ? ! ҷавоб доданд ки : чун қазои нозили гашт ба ҳиялати онро дафъ натавон кард ; ки аз оқил басират бирабоед ва аз ғофил басар бастанд , то нФози ҳукм дар зимни он ҳосил ояд . Ман замин бшикофтаму ганҷ дар забт оварад . Ва боз май намоям то мисол диҳад ки ба хазонаи оранд , ва агар рой иқтизо кунад маро азон насибӣ кунад .

روزی در بازاری می‌گذشتم صیادی جفتی طوطی می‌گردانید؛ خواستم که از برای نجات آخرت ایشان را از بند برهانم. صیاد به دو درم بها کرد و من در مِلک همان داشتم. متردد بماندم، چه از دل مخرج دوگانه رخصت نمی‌یافتم و خاطر بدان مرغان نگران بود؛ آخر توکل کردم و بخریدم و ایشان را از شهر بیرون آوردم و در بیشه بگذاشتم. چندانکه بر بالای درختی بنشستند مرا آواز دادند و عذرها خواستند و گفتند: حالی دست ما به مجازاتی نمی‌رسد، اما در زیر این درخت گنجی است، زمین بشکاف و بردار. گفتم: ای عجب، گنج در زیر زمین می‌بتوانید دید، و از مکر صیاد غافل بودید‌‌؟! جواب دادند که: چون قضا نازل گشت به حیلت آن را دفع نتوان کرد؛ که از عاقل بصیرت برباید و از غافل بصر بستاند، تا نفاذ حکم در ضمن آن حاصل آید. من زمین بشکافتم و گنج در ضبط آورد. و باز می‌نمایم تا مثال دهد که به خزانه آرند، و اگر رای اقتضا کند مرا ازان نصیبی کند.

Малик гуфт : тухми некии ту парогандае риъи он туро бошад , музоҳимат шарт нест .

ملک گفت: تخم نیکی تو پراگنده‌ای رَیع آن ترا باشد، مزاحمت شرط نیست.