Ва дар он шаҳри суннатӣ буд ки мулӯки рӯзи аввал бар пели сипеди гирд шаҳр баромадандӣ . ӯ ҳамон суннат нигоҳ дошт ; чун ба дарвоза раседу хутут ёрон бидид бифармуд то пайвастаи он бнбштнд ки « иҷтиҳоду ҷамолу ақли онгоҳ ба самарат диҳад ки қазои осмонии онро мувофиқати намояд ,у ибрати ҳамаи ҷаҳони як рӯзаи ҳол ман тамомаст . »

و در آن شهر سنتی بود که ملوک روز اول بر پیل سپید گرد شهر برآمدندی. او همان سنت نگاه داشت؛ چون به دروازه رسید و خطوط یاران بدید بفرمود تا پیوسته آن بنبشتند که «‌اجتهاد و جمال و عقل آنگاه به ثمرت دهد که قضای آسمانی آن را موافقت نماید، و عبرت همه جهان یک روزه حال من تمامست. »

Пас ба сарои малик боз омад ва бар тахт малик бинишасту малик бар вай қарор гирифт . Ва ёронро бихонад ,у соҳиби ақлро бо вузаро шарик гардонид ;у соҳиби ҷамолро слтӣ гарон фармуд ва мисол дод ки : аз ин диёр бибояд рафт то занон ба ту мафтӯн нигараданд ва аз он фасодӣ назояд . Ва онгоҳи уламоу бузургони ҳазратро ҳозири хост ва гуфт : дар миёни шумо бисёр кас ба ақлу шуҷоату ҳунару кифоят бар ман роҷҳаст аммо малик ба анояти азалӣу мусоидати рӯзгор тавон ёфт ; ва ҳам роҳони ман дар касб мекӯшиданду ҳаркасро дасти овезии ҳосил буд , ман на бар касбу дониши хеши эътимод май доштам ва на ба мъўнту мазоҳират касе астзҳорӣ фаро менамудем . Ва аз он таърих ки бародарам аз мамлакат маврӯс баранд ҳаргизи ин дарҷат чашм надоштам . Ва некӯ гуфтаанд ки :

پس به سرای ملک باز آمد و بر تخت ملک بنشست و ملک بر وی قرار گرفت. و یاران را بخواند، و صاحب عقل را با وزرا شریک گردانید؛ و صاحب جمال را صلتی گران فرمود و مثال داد که: از این دیار بباید رفت تا زنان به تو مفتون نگردند و از‌آن فسادی نزاید. و‌آنگاه علما و بزرگان حضرت را حاضر خواست و گفت: در میان شما بسیار کس به عقل و شجاعت و هنر و کفایت بر من راجح است اما ملک به عنایت ازلی و مساعدت روزگار توان یافت؛ و هم راهان من در کسب می‌کوشیدند و هرکس را دست آویزی حاصل بود، من نه بر کسب و دانش خویش اعتماد می‌داشتم و نه به معونت و مظاهرت کسی استظهاری فرا‌می‌نمودم. و از آن تاریخ که برادرم از مملکت موروث براند هرگز این درجت چشم نداشتم. و نیکو گفته‌اند که:

Аз миёни ҳозирони мардӣ сайёҳ бархест ва гуфт : ончӣ бар лафз малик меравад суханӣ сахтааст ба шоҳини хираду тҷрбту зкоу Фтнт , ва ҳеҷ аҳляти ҷаҳони дориро чун илм ва ҳикмат нест ;у истеҳқоқи подшоҳи бад-ӣни ишорат чун офтоб , ҷаҳони дориро чун илм ва ҳикмат нест ;у истеҳқоқи подшоҳи бад-ӣни ишорат чун офтоби тобони гашт , ва бар ҷаҳони офарини худ мавзеи тршиҳу истиқлол пӯшида намонад . Аллоҳи аълами ҳайси иҷъли рисолата . Ва саодати аҳли ин ноҳити турои бад-ӣни манзалати расониду нури адлу зилли рأФти ту бар эшон густард . Чун ӯ фориғ шуд дайгарӣ бархест ва гуфт : фасл дар таваққуф хоҳам дошт ва бар ин байт ақтсор намӯд :

از میان حاضران مردی سیاح برخاست و گفت: آنچه بر لفظ ملک می‌رود سخنی سخته است به شاهین خرد و تجربت و ذکا و فطنت، و هیچ اهلیت جهان داری را چون علم و حکمت نیست؛ و استحقاق پادشاه بدین اشارت چون آفتاب، جهان داری را چون علم و حکمت نیست؛ و استحقاق پادشاه بدین اشارت چون آفتاب تابان گشت، و بر جهان‌آفرین خود موضع ترشیح و استقلال پوشیده نماند. الله اعلم حیث یجعل رسالته. و سعادت اهل این ناحیت ترا بدین منزلت رسانید و نور عدل و ظل رأفت تو بر ایشان گسترد. چون او فارغ شد دیگری برخاست و گفت: فصل در توقف خواهم داشت و بر این بیت اقتصار نمود:

Агар фармон бошад саргузаштӣ бозгуем ки ба шигифтии пайвандад . Мисол дод : биор то чаҳ дорӣ .

اگر فرمان باشد سرگذشتی بازگویم که به شگفتی پیوندد. مثال داد: بیار تا چه داری.

Гуфт :

گفت: