* рой ҳинд фармуд брҳмнро ки : баён кун аз ҷиҳати ман мисли ду тан ки бо як дигар дӯстӣ доранд ва ба тзриби намоами хоини баннои он халали пазирад ва ба адоват ва мФорқт кашад .

*رای هند فرمود برهمن را که: بیان کن از جهت من مَثَل دو تن که با یک دیگر دوستی دارند و به تضریب نَمّام خائن بنای آن خلل پذیرد و به عداوت و مفارقت کشد.

Брҳмн гуфт : ҳаргоҳи ду дӯст ба мадохилати шарирӣ мубтало гирданд ҳар оинаи миёни эшон ҷудоӣ уфтад . Ва аз назоиру ахўот он онаст ки :

برهمن گفت: هرگاه دو دوست به مداخلت شریری مبتلا گردند هر آینه میان ایشان جدایی افتد. و از نظایر و اخوات آن آنست که:

Бозаргонӣ буд бисёр мол ва ӯро фарзандон дар расиданд ва аз касбу ҳарфат эъроз намуданд . Ва дасти исроф ба мол ӯ дароз карданд . Падари мавъизату маломати эшон воҷиб дид ва дар асноӣ он гуфт ки : эй фарзандон , аҳли дунёи ҷӯёни се ртбтанд ва бидон нарасанд магар ба чаҳор хислат . Аммо он се ки толиб онанд фарохӣ маишатаст ва , рифъати манзалат ва , расӣдан ба савоби охират , ва он чаҳор ки ба всилти он бад-ӣни ағроз тавон расед алФғдн моласт аз ваҷҳи писандида ва , ҳасани қиём дар нигоҳ дошт ,у инфоқ дар « чаҳ ба салоҳи маишату ризои аҳлу тӯшаи охирати пайвандад ,у сиёнати нафас аз ҳаводиси офот , он қадар ки дар имкон ояд . Ва ҳарки аз ин чаҳор хислати якеро мӯҳмал гузорад рӯзгори ҳиҷоби мноқшти пеши муродҳои ӯ бидорад . Барои ончӣ ҳар ки аз касби эърози намояд на асбоби маишат хештавонад сохт ва на дигаронро дар аҳд хеш тавонад дошт ; ва агар моли бадасти орад ва дар тсмири он ғифлати варзади зуд дарвеш шавад . Чунонкии харҷи серума агарчӣ андаки андак иттифоқ уфтад охири фанои пазирад ; ва агар дар ҳифзу тсмири он ҷад нанамояду харҷ беваҷҳ кунад пушаймонии ораду забони таън дар вай кушода гардад , ва агар мавозиъи ҳуқуқро ба имсоки номръии гузароад ба манзалат дарвешӣ бошад аз лаззоти неъмати маҳрӯм , ва бо ин ҳамаи мақодӣри осмонӣу ҳаводиси рӯзгори онро дар маърази талафу тафриқаи орад , чун ҳавзӣ ки пайваста дар вай об меояд ва онро бар андозаи мадхал махраҷӣ набошад , лобуд аз ҷавониб роҳ ҷӯяду бтробд ё рахнае бузург уфтаду тамомии он чиз ночиз гардад .

بازرگانی بود بسیار مال و او را فرزندان در رسیدند و از کسب و حرفت اعراض نمودند. و دست اسراف به مال او دراز کردند. پدر موعظت و ملامت ایشان واجب دید و در اثنای آن گفت که: ای فرزندان، اهل دنیا جویان سه رتبت‌اند و بدان نرسند مگر به چهار خصلت. اما آن سه که طالب آنند فراخی معیشت است و، رفعت منزلت و، رسیدن به ثواب آخرت، و آن چهار که به وسیلت آن بدین اَغراض توان رسید الفَغدَن مال است از وجه پسندیده و، حسن قیام در نگاه داشت، و انفاق در «چه به صلاح معیشت و رضای اهل و توشه آخرت پیوندد، و صیانت نفس از حوادث آفات، آن قدر که در امکان آید. و هرکه از این چهار خصلت یکی را مهمل گذارد روزگار حجاب مناقشت پیش مرادهای او بدارد. برای آنچه هر که از کسب اعراض نماید نه اسباب معیشت خویش تواند ساخت و نه دیگران را در عهد خویش تواند داشت؛ و اگر مال بدست آرد و در تثمیر آن غفلت ورزد زود درویش شود. چنانکه خرج سرمه اگرچه اندک اندک اتفاق افتد آخِر فنا پذیرد؛ و اگر در حفظ و تثمیر آن جد ننماید و خرج بی وجه کند پشیمانی آرد و زبان طعن در وی گشاده گردد، و اگر مواضع حقوق را به امساک نامرعی گذراد به منزلت درویشی باشد از لذات نعمت محروم، و با این همه مقادیر آسمانی و حوادث روزگار آن را در معرض تلف و تفرقه آرد، چون حوضی که پیوسته در وی آب می‌آید و آن را بر اندازه مدخل مخرجی نباشد، لابد از جوانب راه جوید و بترابد یا رخنه ای بزرگ افتد و تمامی آن چیز ناچیز گردد.

Писарони бозаргони ъзт падар башнаваданду манофеи он некӯ бишнохт . Ва бародари меҳтари эшон рӯй ба тиҷорат овараду сафари даври даст ихтиёр кард . Ва бо ваии ду гов буд якеро шнзбаҳи ному дигарро нанудба . Ва дар роҳи хлобӣ пеш омад шнзбаҳ дар он бимонад . Ба ҳиялат ӯро берун овараданд , ҳолеи тоқат ҳаракат надошт , бозаргони мардиро барои таъаҳҳуд ӯ бгзошт то вайро тимор медорад , чун қӯт гирад бар асари ваии бабрад . Муздури як рӯзи ббўд , малули гашт , шнзбаҳро бар ҷой раҳо кард ва бирафту бозаргонро гуфт : сиқт шуд .

پسران بازرگان عظت پدر بشنودند و منافع آن نیکو بشناخت. و برادر مهتر ایشان روی به تجارت آورد و سفر دور دست اختیار کرد. و با وی دو گاو بود یکی را شنزبه نام و دیگر را نندبه. و در راه خلابی پیش آمد شنزبه در آن بماند. به حیلت او را بیرون آوردند، حالی طاقت حرکت نداشت، بازرگان مردی را برای تعهد او بگذاشت تا وی را تیمار می‌دارد، چون قوت گیرد بر اثر وی ببرد. مزدور یک روز ببود، ملول گشت، شنزبه را بر جای رها کرد و برفت و بازرگان را گفت: سقط شد.

Шнзбаҳро бмдти антъошӣ ҳосил омад . Ва дар талаби чрохўр май пўиид то ба марғзорӣ расед ороста ба анвоъи наботу аснофи раёҳин . Аз рашк ӯ ризвони ангушти ғайрати гузида ва дар назора ӯ осмони чашми ҳайрати кушода

شنزبه را بمدت انتعاشی حاصل آمد. و در طلب چراخور می‌پویید تا به مرغزاری رسید آراسته به انواع نبات و اصناف ریاحین. از رشک او رضوان انگشت غیرت گزیده و در نظاره او آسمان چشم حیرت گشاده

Шнзбаҳи онро бипасандед ки гуфтаанд :

شنزبه آن را بپسندید که گفته اند:

Ва азои антҳити илои ассаломаи фии мдоки Флои таҷовуз

و اذا انتهیت الی السلامة فی مداک فلا تجاوز