Шер дар ин фикрати музтариби гашт , мехост ва менишасту чашм ба роҳ медошт . Ногоҳ Димна аз давр падед омад . Андакии бёромид ва бар ҷои хеш қарор гирифт . Чун бадв пайваст пурсед ки : чаҳ кардӣ ? гуфт : говӣ дидам ки овоз ӯ ба гӯш малик мерасед . Гуфт : миқдори қӯт ӯ чист ? гуфт : надидам ӯро нихватӣу шикваӣ ки бар қӯт ӯ далели грФтмӣ . Чндонкаҳ ба ваии расидам бар ваии сухан акФо мегуфтам ва нанамуд дар табъ ӯ зиёдати тамаъи тавозуъӣу таъзимӣ , ва дар замири хеш ӯро ҳам мҳобтӣ наёфтам ки эҳтироми бештари лозими шимурдӣ .

شیر در این فکرت مضطرب گشت، می‌خاست و می‌نشست و چشم به راه می‌داشت. ناگاه دمنه از دور پدید آمد. اندکی بیارامید و بر جای خویش قرار گرفت. چون بدو پیوست پرسید که: چه کردی؟ گفت: گاوی دیدم که آواز او به گوش ملک می‌رسید. گفت: مقدار قوت او چیست؟ گفت: ندیدم او را نخوتی و شکوهی که بر قوت او دلیل گرفتمی. چندانکه به وی رسیدم بر وی سخن اکفا می‌گفتم و ننمود در طبع او زیادت طمع تواضعی و تعظیمی، و در ضمیر خویش او را هم مهابتی نیافتم که احترام بیشتر لازم شمردی.

Шер гуфт онро бар заъиф ҳамл натавон кард ва бидон фирефта нишоед гашт , ки бодии сахти гиёҳии заъифро ниФгнду дрхтои қавиро дарандозаду гўшкҳои муҳкамро бигардонад . Ва меҳтарону бузургони қасди зердастону азноб дар мазҳаби сиёдат мҳзўр шиносанд ва то хасми бузургвори қадар ва Карим набошад изҳори қӯту шавкат раво надоранд , ва бар ҳаряки муқовимати фарохури ҳол ӯ фармойанд . Чаҳ дар мъолии кФоءти наздики аҳли мурувват муътабараст .

شیر گفت آن را بر ضعیف حمل نتوان کرد و بدان فریفته نشاید گشت، که بادی سخت گیاهی ضعیف را نیفگند و درختای قوی را دراندازد و گوشکهای محکم را بگرداند. و مهتران و بزرگان قصد زیردستان و اذناب در مذهب سیادت محظور شناسند و تا خصم بزرگوار قدر و کریم نباشد اظهار قوت و شوکت روا ندارند، و بر هریک مقاومت فراخور حال او فرمایند. چه در معالی کفاءت نزدیک اهل مروت معتبر است.