Шерро сухан мувофиқ омад . Димнаи барҳасби муроду ишорат ӯ бирафт . Чун аз чашми шери ғоиби гашти шер таъаммулӣ кард ва аз фиристодани Димна пушаймон шуд ва бо худ гуфт : дар имзои ин рой мсиб набудам , чаҳ ҳарки бар даргоҳи мулӯк бе ҷурмии ҷафо дида бошаду муддати ранҷу имтиҳон ӯ дароз гашта , ё мубтало ба давоми музирату танагии маишат , ва ё ончӣ дошта бошад аз молу ҳурмат ба бод дода , ва ё аз амалӣ ки муқаллид он бӯда сет маъзул гашта , ё шаририи маърӯф ки ба ҳирсу шара фитна ҷӯяд ва ба аъмоли хайр кам гароед , ё соҳиби ҷурмӣ ки ёрон ӯ лиззати афв дида бошанд ва ӯ талхӣ уқубат чашида , ё дар гӯши мол шарик бӯда бошанд ва дар ҳақ ӯ зиёдати мболғтии рафта , ё дар миёни акФои хидматӣ писандида кардау ёрон дар эҳсону самарат бар вай тарҷеҳ ёфта , ва ё душманӣ дар манзалат бар ваии сабқати ҷуста ва бидон расида , ё аз рӯй дайну муруввати аҳляти эътимод ва амонат надошта , ё дар ончӣ ба музирати подшоҳи пайвандади худро манфиатӣ сӯрат карда , ё ба душмани султони илтиҷои сохта ва дарон қабули дида , ба ҳукми ин муқаддамоти пеш аз имтиҳону ахтбор таъҷил нишоед фармуд подшоҳро дар фиристодан ӯ ба ҷониби хасму муҳаррами доштан дар асрори рисолат . Ва ин Димна дурандешасту муддатии дароз бар даргоҳи ман ранҷур ва маҳҷӯр бӯдааст . Агар дар дили ваии озорӣ боқӣаст ногоҳ хиёнатии андешаду фитнае ангезад . Ва мумкинаст ки хасмро дар қӯти зоту бастати ҳол аз ман бештари ёўд ; дар суҳбату хизмат ӯ рағбати намояд , ва бидонча воқифаст аз асрори ман ӯро бёгоҳонд .

شیر را سخن موافق آمد. دمنه برحسب مراد و اشارت او برفت. چون از چشم شیر غایب گشت شیر تأملی کرد و از فرستادن دمنه پشیمان شد و با خود گفت: در امضای این رای مصیب نبودم، چه هرکه بر درگاه ملوک بی جرمی جفا دیده باشد و مدت رنج و امتحان او دراز گشته، یا مبتلا به دوام مضرت و تنگی معیشت، و یا آنچه داشته باشد از مال و حرمت به باد داده، و یا از عملی که مقلّد آن بوده ست معزول گشته، یا شریری معروف که به حرص و شره فتنه جوید و به اعمال خیر کم گراید، یا صاحب جرمی که یاران او لذت عفو دیده باشند و او تلخی عقوبت چشیده، یا در گوش مال شریک بوده باشند و در حق او زیادت مبالغتی رفته، یا در میان اکفا خدمتی پسندیده کرده و یاران در احسان و ثمرت بر وی ترجیح یافته، و یا دشمنی در منزلت بر وی سبقت جسته و بدان رسیده، یا از روی دین و مروت اهلیت اعتماد و امانت نداشته، یا در آنچه به مضرت پادشاه پیوندد خود را منفعتی صورت کرده، یا به دشمن سلطان التجا ساخته و دران قبول دیده، به حکم این مقدمات پیش از امتحان و اختبار تعجیل نشاید فرمود پادشاه را در فرستادن او به جانب خصم و محرم داشتن در اسرار رسالت. و این دمنه دوراندیش است و مدتی دراز بر درگاه من رنجور و مهجور بوده است. اگر در دل وی آزاری باقی است ناگاه خیانتی اندیشد و فتنه‌ای انگیزد. و ممکن است که خصم را در قوّت ذات و بسطت حال از من بیشتر یاود؛ در صحبت و خدمت او رغبت نماید، و بدانچه واقف است از اسرار من او را بیاگاهاند.