Чун Димна бидид ки шер дар тақрйви гов чаҳ трҳиб май намояд ва ҳар соъат дар астФоу аҷтбоӣ вай меафзоед дасти ҳасади серумаи бедорӣ дар чашм вай кашиду фурӯғи хашми оташи ғайрат дар мафруш вай прагаанд то хобу қарор аз вай бишуд .

چون دمنه بدید که شیر در تقریب گاو چه ترحیب می‌نماید و هر ساعت در اصطفا و اجتبای وی می‌افزاید دست حسد سرمه بیداری در چشم وی کشید و فروغ خشم آتش غیرت در مفروش وی پراگند تا خواب و قرار از وی بشد.

Наздик Калила рафт ва гуфт : эй бзорзр , заъфи ройу аҷзи ман май бинӣ ? ҳиммат бар фироқи шер мқсўр гардонидам ва дар насиби хеш ғофил будам , ва ин говро бхдмт оварадам то қурбат ва маконат ёфт ва ман аз маҳалу дарҷати хеши биФтодм . Калила гуфт : ки турои ҳамон пеш омад ки порсои мардро . Димна гуфт : чигуна ?

نزدیک کلیله رفت و گفت: ای بذارذر، ضعف رای و عجز من می‌بینی؟ همت بر فراغ شیر مقصور گردانیدم و در نصیب خویش غافل بودم، و این گاو را بخدمت آوردم تا قربت و مکانت یافت و من از محل و درجت خویش بیفتادم. کلیله گفت: که ترا همان پیش آمد که پارسا مرد را. دمنه گفت: چگونه؟

Гуфт :

گفت: