Зоҳидиро подшоҳӣ кисватӣ дод фахриу хлътии гарони моя , дуздии он дар вай бидид дарон тамаъ карду бўҷаҳи иродати наздик ӯ рафт ва гуфт : мехоҳам то дрсҳбт ту бошаму одоби тариқати дромўзм . Бад-ӣни тариқ муҳаррам шуд бар вай . Зиндагонӣ брФқ мекард то фурсатӣ ёфту ҷомаи тамоми бабрад . Чун зоҳид ҷома надид донист ки ӯ бардаи сет . Дар талаб ӯ рӯй бшҳри ниҳода буд , дар роҳи бараду нахҷӣри гузашт ки ҷанг мекарданд , бас ва як дигарро маҷрӯҳи гардонида , врўбоҳӣ биёмада буду хӯн эшон мехӯрд , ногоҳ нахҷӣрон сарвӣ андохтанд , рӯбоҳ кушта шуд . Зоҳиди шабонгоҳ бшҳр расед ҷое ҷуст ки пой афзор бигушоед . Ҳолеи хонаи зании бадкорӣ муҳайё шуд , ва он зани канизакон онкораҳ дошт ва якеро аз ани канизакон ки дар ҷамоли рашки арӯсони хулд буд , моҳтоб аз биногваш ӯ нури дздидӣу офтоби пеши Рахши саҷдаи барадӣ , дили овезии ҷигари хории маҷлиси афрӯзии ҷаҳони сӯзии чунонкии ин таронаи дрўсФ ӯ дуруст ояд :

زاهدی را پادشاهی کسوتی داد فاخر و خلعتی گران مایه، دزدی آن در وی بدید دران طمع کرد و بوجه ارادت نزدیک او رفت و گفت: می‌خواهم تا درصحبت تو باشم و آداب طریقت درآموزم. بدین طریق محرم شد بر وی. زندگانی برفق می‌کرد تا فرصتی یافت و جامه تمام ببرد. چون زاهد جامه ندید دانست که او برده ست. در طلب او روی بشهر نهاده بود، در راه برد و نخجیر گذشت که جنگ می‌کردند، بس و یک دیگر را مجروح گردانیده، وروباهی بیامده بود و خون ایشان می‌خورد، ناگاه نخجیران سروی انداختند، روباه کشته شد. زاهد شبانگاه بشهر رسید جایی جست که پای افزار بگشاید. حالی خانه زنی بدکاری مهیا شد، و آن زن کنیزکان آنکاره داشت و یکی را از ان کنیزکان که در جمال رشک عروسان خلد بود، ماهتاب از بناگوش او نور دزدیدی و آفتاب پیش رخش سجده بردی، دل آویزی جگر خواری مجلس افروزی جهان سوزی چنانکه این ترانه دروصف او درست آید:

Ббрноиии нўхти ошӯби занону фитнаи мардони баланди болои борӣки миёни чусти сухани нағзи базлаи қавии таркиб

ببرنایی نوخط آشوب زنان و فتنه مردان بلند بالای باریک میان چست سخن نغز بذله قوی ترکیب

Мқтўн шуда буд ва албата нагузоштӣ ки дигари ҳарифони гирд ӯ гаштандӣ

مقتون شده بود و البته نگذاشتی که دیگر حریفان گرد او گشتندی

Зан аз қусӯр дахл меҷӯшеду бркнизк бас намеомад ки ҳиҷоби ҳаё аз миён бардошта буду ҷон бар кафи дасти ниҳода . Бзрўрт дар ҳиялати истод то бурноро ҳалок кунад , ва ин шаб ки зоҳид нузул кард тадбири он сохта буду фурсати он нигоҳ дошта , ва шаробҳои гарон дар эшон паймӯда то ҳар ду мисатон шуданд ва дар гаштанд . Чун ҳардуро хоб дар рабӯд қадре заҳр дар мосурае ниҳод , ва як сари мосура дар асоФли бурнои бдошту дигари сар дар даҳон гирифт то заҳр дар ваии дамад , пеши азонкаҳ дам баровард бодӣ аз хуфта ҷудо шуду заҳри тамом дар ҳалқи зани бпрогнд . Зани барҷоӣ сард шуд . Ва аз газоф нагуфтаанд :

زن از قصور دخل می‌جوشید و برکنیزک بس نمی آمد که حجاب حیا از میان برداشته بود و جان بر کف دست نهاده. بضرورت در حیلت ایستاد تا برنا را هلاک کند، و این شب که زاهد نزول کرد تدبیر آن ساخته بود و فرصت آن نگاه داشته، و شرابهای گران در ایشان پیموده تا هر دو مستان شدند و در گشتند. چون هردو را خواب در ربود قدری زهر در ماسوره ای نهاد، و یک سر ماسوره در اسافل برنا بداشت و دیگر سر در دهان گرفت تا زهر در وی دمد، پیش ازانکه دم برآورد بادی از خفته جدا شد و زهر تمام در حلق زن بپراگند. زن برجای سرد شد. و از گزاف نگفته اند:

Ҷзоء мқбл алост алзрот

جزاء مقبل الاست الضراط

Ва зоҳиди ин ҳолро мшоҳдт мекард . Чндонкаҳи субҳи содиқи арсаи гетиро бҷмоли хеш мунаввар гардонид зоҳиди худро зулмати фисқу фасоди он ҷамоат боз Раҳонеду манзилӣ дигар талабед . Кафшгарии бадв табаррук намӯд ва ӯро бахонаи хеш меҳмон кард ,у қавмро дар маънӣ нек дошт ӯ васоят кард ва худ бзёФти баъзе аз дӯстон рафт . Ва қавм ӯ дӯстӣ дошт ,у сафири миёни эшон зани ҳҷомӣ буд . Зани ҳҷомро бадви пайғоми додкаҳ : шӯии ман меҳмон рафт , ту бархезу биёи чунонкӣ ман донам ва ту

و زاهد این حال را مشاهدت می‌کرد. چندانکه صبح صادق عرصه گیتی را بجمال خویش منور گردانید زاهد خود را ظلمت فسق و فساد آن جماعت باز رهانید و منزلی دیگر طلبید. کفشگری بدو تبرک نمود و او را بخانه خویش مهمان کرد، و قوم را در معنی نیک داشت او وصایت کرد و خود بضیافت بعضی از دوستان رفت. و قوم او دوستی داشت، و سفیر میان ایشان زن حجامی بود. زن حجام را بدو پیغام دادکه: شوی من مهمان رفت، تو برخیز و بیا چنانکه من دانم و تو

Марди шабонгоҳи ҳозир шуда буд . Кафшгари маст боз расед , ӯро бар дар хона диду пеш азон бадгумонӣ дошта буд Фи бахшам дар хона омаду занро неки бузаду муҳкам бар сутуни басти вбхФт . Чндонкаҳи халқи бёромиди зан ҳҷом биёмад ва гуфт : мардро чандини мунтазир чаро май дорӣ ? агар берун хоҳӣ рафт зӯдтар бош ва агар на хабар кун то боз гардад . Гуфт : эй хоҳар агар шафқатӣ хоҳӣ кард зӯдтар маро бигушоӣу дастурии даҳ то турои бадал хеш бабандаму дӯсти хешро узрӣ хоҳам ва дар ҳоли бозоим , мавқеи миннати андарон ҳарчӣ мшкўртр бошад . Зани ҳҷоми бгшодн ӯ ва бастан худ тан дар дод ва ӯро берун фиристод . Дар ин миёни кафшгар бедор шуду занро бонг кард зани ҳҷом аз бими ҷавоби надод ки ӯро бишносад , бикрот хонд ҳеҷ наёраст гуфтан . Хашми кафшгари зиёдати гашту ншгрдаҳи бардошти пеш сутун омад . Ва бинии зан ҳҷом бибаред ва дар даст ӯ дод ки : бнздики маъшӯқ тӯҳфа фирист .

مرد شبانگاه حاضر شده بود. کفشگر مست باز رسید، او را بر در خانه دید و پیش ازان بدگمانی داشته بود ف بخشم در خانه آمد و زن را نیک بزد و محکم بر ستون بست وبخفت. چندانکه خلق بیارامید زن حجام بیامد و گفت: مرد را چندین منتظر چرا می‌داری؟ اگر بیرون خواهی رفت زودتر باش و اگر نه خبر کن تا باز گردد. گفت: ای خواهر اگر شفقتی خواهی کرد زودتر مرا بگشای و دستوری ده تا ترا بدل خویش ببندم و دوست خویش را عذری خواهم و در حال بازآیم، موقع منت اندران هرچه مشکورتر باشد. زن حجام بگشادن او و بستن خود تن در داد و او را بیرون فرستاد. در این میان کفشگر بیدار شد و زن را بانگ کرد زن حجام از بیم جواب نداد که او را بشناسد، بکرات خواند هیچ نیارست گفتن. خشم کفشگر زیادت گشت و نشگرده برداشت پیش ستون آمد. و بینی زن حجام ببرید و در دست او داد که: بنزدیک معشوق تحفه فرست.

Чун зани кафшгар боз расед хоҳари хондаро бинӣ бурӣда ёфт , танг дил шуд ва узрҳо хост ва ӯро бикшод ва худро бар сутуни баст , ва ӯ бинӣ дар даст бахона рафт . Ва ин ҳамаро зоҳид медид ва май шунӯд . Зани кафшгари соъатии бёромиду дасти бдъои бардошт ва дар муноҷот омад ва гуфт : эй худованд , агар май доне ки шӯй бо ман зулм кардааст втҳмти ниҳодаи сети ту бФзли хеш бибахшоӣу бинии бмни бози даҳ . Кафшгар гуфт : эй нобакори ҷодӯи ин чаҳ суханаст ? ҷавоб дод гуфт : бархез эй золим ва бингар то адлу раҳмати офаридагори ъзи исмаи бинӣ дар муқобилаи ҷавру таҳаввури хеш , ки чун броءти соҳати ман зоҳир буд эзади таъолии бинии бмн боз доду марои миёни халқ мислаи ва расво нагузошт . Мард бархесту чароғи биФрўхти занро бсломти дтду бинии барқарор . Дар ҳоли боътзори машғӯли гашту бгноаҳ эътироф намӯд ва аз қавми блтФ ҳарчӣ тамомтар бҳлии хост ва тавба кард ки бе вузӯҳи бнитӣу зуҳӯри ҳуҷҷатӣ бар амсоли ин кор иқдом нанамояду бгФтори намоами деви мардуму чрбки шарири фитнаи ангези зани порсоу аёли наҳуфтаро ниёзорад ,у бхлоФи ризои ин мастура ки дуоӣ ӯро албата ҳиҷобӣ нест кории нпиўндд .

چون زن کفشگر باز رسید خواهر خوانده را بینی بریده یافت، تنگ دل شد و عذرها خواست و او را بگشاد و خود را بر ستون بست، و او بینی در دست بخانه رفت. و این همه را زاهد می‌دید و می‌شنود. زن کفشگر ساعتی بیارامید و دست بدعا برداشت و در مناجات آمد و گفت: ای خداوند، اگر می‌دانی که شوی با من ظلم کرده است وتهمت نهاده ست تو بفضل خویش ببخشای و بینی بمن باز ده. کفشگر گفت: ای نابکار جادو این چه سخن است؟ جواب داد گفت: برخیز ای ظالم و بنگر تا عدل و رحمت آفریدگار عز اسمه بینی در مقابله جور و تهور خویش،که چون براءت ساحت من ظاهر بود ایزد تعالی بینی بمن باز داد و مرا میان خلق مثله و رسوا نگذاشت. مرد برخاست و چراغ بیفروخت زن را بسلامت دطد و بینی برقرار. در حال باعتذار مشغول گشت و بگناه اعتراف نمود و از قوم بلطف هرچه تمامتر بحلی خواست و توبه کرد که بی وضوح بنیتی و ظهور حجتی بر امثال این کار اقدام ننماید و بگفتار نمام دیو مردم و چربک شریر فتنه انگیز زن پارسا و عیال نهفته را نیازارد، و بخلاف رضای این مستوره که دعای او را البته حجابی نیست کاری نپیوندد.

Ва зани ҳҷоми бинӣ дар даст бахона омад , дар кори хеши ҳайрону ваҷҳи ҳиялати муштабаҳ , ки бнздики шавҳару ҳмсроигони ин маъниро чаҳ узр гуяд , ва агар суол кунанд чаҳ ҷавоб диҳад . Дар ин миёни ҳҷом аз хоби даромад ва овоз дод вдстафзор хосту бахонаи муҳташамӣ хост рафт . Зани дерӣ таваққуф карду страҳ танҳо бадв дод . Ҳҷом дар торикии шаб аз хашми биндохт . Зани хештан аз пои дроФкнд ва фарёд баровард ки бинии бинӣ . Ҳҷоми мутаҳайири гашт ва ҳмсроигон даромаданд ва ӯро маломат карданд

و زن حجام بینی در دست بخانه آمد، در کار خویش حیران و وجه حیلت مشتبه، که بنزدیک شوهر و همسرایگان این معنی را چه عذر گوید، و اگر سوال کنند چه جواب دهد. در این میان حجام از خواب درامد و آواز داد ودست افزار خواست و بخانه محتشمی خواست رفت. زن دیری توقف کرد و ستره تنها بدو داد. حجام در تاریکی شب از خشم بینداخت. زن خویشتن از پای درافکند و فریاد برآورد که بینی بینی. حجام متحیر گشت و همسرایگان درآمدند و او را ملامت کردند

Чун субҳи ҷаҳони афрӯзи машшотаи вори каллаи зулмонеро аз пеши бардошту ҷамоли рӯзи равшанро бар аҳли олами ҷилваи ради ақрабои зан ҷумла шуданду ҳҷомро пеши қозии бурданд ва қозӣ пурсед ки : бе гуноҳи зоҳиру ҷурми маълум мислаи кардан ин урат чаро раво доштӣ ? ҳҷоми мутаҳайири гашт ва дар тақрири ҳуҷҷат оҷиз шуд . Қозии бқсосу уқубат ӯ ҳукм кард .

چون صبح جهان افروز مشاطه وار کله ظلمانی را از پیش برداشت و جمال روز روشن را بر اهل عالم جلوه رد اقربای زن جمله شدند و حجام را پیش قاضی بردند و قاضی پرسید که: بی گناه ظاهر و جرم معلوم مثله کردن این عورت چرا روا داشتی؟ حجام متحیر گشت و در تقریر حجت عاجز شد. قاضی بقصاص و عقوبت او حکم کرد.

Зоҳид бархест гуфт : қозиро дар ин боби тааммул воҷибаст , ки дузди ҷомаи ман набарду рӯбоҳро нахҷӣрони нкштнд , вазни бадкорро заҳр ҳалок накард ,у ҳҷоми бинӣ қавм набаред , балки мо ин ҳамаи балоҳо бнФс хеш кашидем . Қозии даст аз ҳҷоми бдошт ва рӯй бзоҳд оварад то баёни он нкт башнавад . Зоҳид гуфт : агар марои орзӯии мурӣд бисёру табаъ анбӯҳ набӯдӣу бтрҳоти дузди фирефтаи нгштмии он фурсати нёФтмӣ ; ва агар рӯбоҳ дар ҳирсу шараи маболиғати бтрҳоти дузди фирефтаи нгштмии он фурсат наёфтӣ ; ва агар рӯбоҳ дар ҳирсу шара маболиғат нанамудӣу хӯн фурӯ гузоштӣ осеби нахҷӣрон бадв нараседӣ ; ва агар зани бадкори қасди ҷавон ғофил накардӣ ҷони ширини ббоди надодӣ ; ва агар зани ҳҷоми брношоисти тҳриз ва дар фасоди мувофиқат раво надоштӣ мисла нашудӣ

زاهد برخاست گفت: قاضی را در این باب تامل واجب است، که دزد جامه من نبرد و روباه را نخجیران نکشتند، وزن بدکار را زهر هلاک نکرد، و حجام بینی قوم نبرید، بلکه ما این همه بلاها بنفس خویش کشیدیم. قاضی دست از حجام بداشت و روی بزاهد آورد تا بیان آن نکت بشنود. زاهد گفت: اگر مرا آرزوی مرید بسیار و تبع انبوه نبودی و بترهات دزد فریفته نگشتمی آن فرصت نیافتمی؛ و اگر روباه در حرص و شره مبالغت بترهات دزد فریفته نگشتمی آن فرصت نیافتی؛ و اگر روباه در حرص و شره مبالغت ننمودی و خون فرو گذاشتی آسیب نخجیران بدو نرسیدی؛ و اگر زن بدکار قصد جوان غافل نکردی جان شیرین بباد ندادی؛ و اگر زن حجام برناشایست تحریض و در فساد موافقت روا نداشتی مثله نشدی