Овардаанд ки дар обгирӣ ду бт ва яке бохаҳ сокин буданду миёни эшон бҳкми муҷовирати дӯстӣу мсодқти афтода . Ногоҳ дасти рӯзгори ғаддори рухсори ҳол эшон бихарошеду сипеҳри оинаи фоми сӯрати мФорқт бадишон намӯд , ва дар он об ки мояи ҳаёти эшон буд нуқсони фоҳиш пайдо омад . Бтон чун он бидиданд бнздики бохаҳи рафтанд ва гуфт : бўдоъ омадаем , падрӯд бош эй дӯсти гиромӣу рафиқи мувофиқ . Бохаҳ аз дарди фурқату сӯз ҳиҷрат бинолед ва аз ашки басӣ дар ва гуҳар борид .

آورده‌اند که در آب گیری دو بط و یکی باخه ساکن بودند و میان ایشان به حکم مجاورت دوستی و مصادقت افتاده. ناگاه دست روزگار غدّار رخسار حال ایشان بخراشید و سپهر آینه فام صورت مفارقت بدیشان نمود، و در آن آب که مایه حیات ایشان بود نقصان فاحش پیدا آمد. بطان چون آن بدیدند به نزدیک باخه رفتند و گفت: به وداع آمده ایم، پدرود باش ای دوست گرامی و رفیق موافق. باخه از درد فرقت و سوز هجرت بنالید و از اشک بسی در و گهر بارید .

Ва гуфт : эй дӯстону ёрон , музирати нуқсони оби ди рҳқи ман зиёдатаст ки маишати ман бе азон мумкин нагардад . Ва акнӯн ҳукми муруввату қзити карам аҳд онаст ки бурдани маро ваҷҳе андешед ва ҳилтӣ созед . Гуфтанд : ранҷи ҳиҷрони ту моро бешаст , ва ҳркҷо рӯем агар чаҳ дар хсб ва неъмат бошем бе дидори ту азон таматтуъ ва лиззат ниёем , аммо ту ишорати мушфиқону қавли носеҳонро сабки дорӣ , ва бар ончии бмслҳти ҳолу моли ту пайвандад сабот накунӣ . Ва агар хоҳӣ ки туро бабрем шарт онаст ки чун туро бардоштем ва дар ҳаво рафт чндонкаҳи мардумонро чашм бар мо уфтад ҳарчиз гӯйанд роҳ ҷадал барбандӣ ва албата лаб нагушойӣ . Гуфт : фармон бурдорам ,у ончии бршмо аз рӯй муруввати воҷиб буд биҷои овардед , ва ман ҳам майпазирам ки дами туруқаму дил дар санги шиканам .

و گفت: ای دوستان و یاران، مضرت نقصان آب در حقّ من زیادت است که معیشت من بی از آن ممکن نگردد. و اکنون حکم مروت و قضیت کرم عهد آن است که بردن مرا وجهی اندیشید و حیلتی سازید. گفتند: رنج هجران تو مارا بیش است، و هرکجا رویم اگر چه در خصب و نعمت باشیم بی دیدار تو از آن تمتع و لذت نیایم، اما تو اشارت مشفقان و قول ناصحان را سبک داری، و بر آنچه به مصلحت حال و مآل تو پیوندد ثبات نکنی. و اگر خواهی که ترا ببریم شرط آنست که چون ترا برداشتیم و در هوا رفتیم چندان که مردمان را چشم بر ما افتد هرچیز گویند راه جدل بربندی و البته لب نگشایی. گفت: فرمان بردارم، و آنچه برشما از روی مروت واجب بود به جای آوردید، و من هم می‌پذیرم که دم طرقم و دل در سنگ شکنم.

Бтон чӯбӣ биовараданду бохаҳи миёни он бдндон бигирифт муҳкам ,у бтон ҳар ду ҷониби чӯбро бидиҳон бардоштанд ва ӯро май бурданд . Чун боўҷи ҳавои расиданди мардумонро аз эшон шигифт омад ва аз чапу рости бонги бхост ки « бтон бохаҳ мебаранд . » бохаҳи соъатии хештан нигоҳ дошт , охир бе тоқати гашти вагуфт : « то кӯр шавед . Даҳони кушод буд ва аз боло дар гаштан . Бтон овоз доданд ки : бар дӯстон насиҳат бошад .

بطان چوبی بیاوردند و باخه میان آن به دندان بگرفت محکم، و بطان هر دو جانب چوب را به دهان برداشتند و او را می‌بردند. چون به اوج هوا رسیدند مردمان را از ایشان شگفت آمد و از چپ و راست بانگ بخاست که «بطان باخه می‌برند. » باخه ساعتی خویشتن نگاه داشت، آخر بی طاقت گشت و گفت: «تا کور شوید». دهان گشادن بود و از بالا در گشتن. بطان آواز دادند که:بر دوستان نصیحت باشد .

Бохаҳ гуфт : ин ҳама савдоаст , чун табъи аҷали сафро тез карду девонаи вор рӯй бксӣ оварад аз занҷири гусастани фоида ҳосил наёяд ва ҳеҷ оқили дил дар дафъ он набандад .

باخه گفت: این همه سودا است، چون طبع اجل صفرا تیز کرد و دیوانه وار روی به کسی آورد از زنجیر گسستن فایده حاصل نیاید و هیچ عاقل دل در دفع آن نبندد.

Ани алмноёи лоттиши саҳҳомҳо

ان المنایا لاتطیش سهامها