Рой гуфт : шунӯдам мисли мулӯк дар ончии миёни эшону хадам тоза гардад аз хилофу хиёнату ҷафоу уқубат ,у муроҷиат ба таҷдиди эътимод ; ки бар мулӯк лозимаст барои низоми мамолику риояти масолеҳ бар муқтазои ин сухан рафтан ки алрҷўъи ило алҳақ аввалии ман алтмодии фии алботл . Акнӯн баён кунад аз ҷиҳати ман достони он кас ки барои сиёнати нафасу риояти масолеҳи хеш аз аизои дигарону расонӣдани музират ба ҷонварон боз бошад ,у панди хирадмандонро дар гӯш гузорад то ба амсоли он дрнмонд . Брҳмн ҷавоб дод ки : бар тъзиби ҳайвони иқдом раво надоранд магари ҷоҳилон ки миёни хайру шару нафъу зр фарқ натавонанд кард , ва ба ҳукми ҳмқи хеш аз авоқиби аъмол ғофил бошанд ,у назари басирати эшон ба хўотми корҳо кам тавонад расед , ки илми асҳоби залолат аз идроки масолеҳ бар итлоқ қосирасту ҳиҷоби ҷаҳл , эҳрози саодатро монеъии зоҳир . Ва хирадманд ҳарчӣ бар худ напасандад дар боби ҳамчуи худӣ чигуна раво дорад ? қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳ : Киеви тбсри алқзоаҳи фии айни ахику лотбсри алҷзли фии айнак ?

رای گفت: شنودم مثل ملوک در آنچه میان ایشان و خدم تازه گردد از خلاف و خیانت و جفا و عقوبت، و مراجعت به تجدید اعتماد؛ که بر ملوک لازم است برای نظام ممالک و رعایت مصالح بر مقتضای این سخن رفتن که الرجوع الی الحق اولی من التمادی فی الباطل. اکنون بیان کند از جهت من داستان آن کس که برای صیانت نفس و رعایت مصالح خویش از ایذای دیگران و رسانیدن مضرت به جانوران باز باشد، و پند خردمندان را در گوش گذارد تا به امثال آن درنمانَد. برهمن جواب داد که: بر تعذیب حیوان اقدام روا ندارند مگر جاهلان که میان خیر و شر و نفع و ضرّ فرق نتوانند کرد، و به حکمِ حُمق خویش از عواقب اعمال غافل باشند، و نظر بصیرت ایشان به خواتم کارها کم تواند رسید، که علم اصحاب ضلالت از ادراک مصالح بر اطلاق قاصر است و حجاب جهل، احراز سعادت را مانعی ظاهر. و خردمند هرچه بر خود نپسندد در بابِ همچو خودی چگونه روا دارد؟ قال النبی صلی الله علیه: کیف تبصر القذاة فی عین اخیک و لاتبصر الجذل فی عینک؟

Ва бибояд донист ки ҳар кирдорӣ подошӣаст ки ҳар оина ба арбоб он бирасад ва ба таъхирӣ ки дар миён уфтад мағрур нишоед буд , ки ончӣ омад нест наздик бошад агарчӣ муддат гирад . Агар касе хоҳад ки бдкрдории худро ба тмўиаҳу талбис пӯшида гирданд ва ба зарқу шъўзаҳи худро дар либоси некӯкорӣ ҷилва диҳад чунонкии мардумон бар вай сано гӯйанд ва ба давру наздики зикри он соир шавад , бад-ӣни всилти ҳаргизи натоиҷи афъоли нописандида аз вай масруф нагардаду самараи он хбси ботин ҳарчӣ мҳнотр биёбад ; онгоҳи панди пазирад ва ба ахлоқ сутӯда гароед . Ва назири ин нишонаи афсона шераст ва он марди тирандоз . Рой пурсед ки :

و بباید دانست که هر کرداری پاداشی است که هر آینه به ارباب آن برسد و به تأخیری که در میان افتد مغرور نشاید بود، که آنچه آمد نیست نزدیک باشد اگرچه مدت گیرد. اگر کسی خواهد که بدکرداری خود را به تمویه و تلبیس پوشیده گرداند و به زرق و شعوذه خود را در لباس نیکوکاری جلوه دهد چنانکه مردمان بر وی ثنا گویند و به دور و نزدیک ذکر آن سایر شود، بدین وسیلت هرگز نتایج افعال ناپسندیده از وی مصروف نگردد و ثمره آن خبث باطن هرچه مهنّاتر بیابد؛ آنگاه پند پذیرد و به اخلاق ستوده گراید. و نظیر این نشانه افسانه شیر است و آن مرد تیرانداز. رای پرسید که:

Чигунааст он ?

چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: