Овардаанд ки зоғии кбгиро дид ки мерафт . Хиромидан ӯ дар чашм ӯ хуш омад ва аз таносуби ҳаракоту чустии атроф ӯ орзӯи барад , чаҳ тбоъро ба абвоби маҳосини илтифотӣ тамом бошад ва ҳар оинаи онро ҷӯён бошанд .

آورده‌اند که زاغی کبگی را دید که می‌رفت. خرامیدن او در چشم او خوش آمد و از تناسب حرکات و چستی اطراف او آرزو برد، چه طباع را به ابواب محاسن التفاتی تمام باشد و هر‌آینه آن را جویان باشند.

Дар ҷумлаи хост ки онро биомузад , як чанде кушед ва бар асари кбги пўиид , онро наёмухту рафтори хеш фаромӯш кард чунонкӣ ба ҳеҷ таъвил бидон руҷӯъ мумкин нагашт .

در جمله خواست که آن را بیاموزد، یک‌چندی کوشید و بر اثر کبگ پویید، آن را نیاموخت و رفتار خویش فراموش کرد چنانکه به هیچ تأویل بدان رجوع ممکن نگشت.

Ва ин мисл бидон оварадам то бадоне ки саъии ботилу ранҷии зойеъи пеши гирифтаеу забон аслоф мебигзорӣу забон ибрӣ натавонӣ омухт . Ва гуфтаанд ки : ҷоҳилтар хилоиқ ӯст ки хештан дар корӣ андозад ки мулоими пешау мувофиқи насаб ӯ набошад .

و این مثل بدان آوردم تا بدانی که سعی باطل و رنجی ضایع پیش گرفته‌ای و زبان اسلاف می‌بگذاری و زبان عبری نتوانی آموخت. و گفته‌اند که: جاهل‌تر خلایق اوست که خویشتن در کاری اندازد که ملایم پیشه و موافق نسب او نباشد.

Ва ин боб ба ҳзму эҳтиёти мулӯк мутаъаллиқаст . Ва ҳар волӣ ки ӯро ба забти мамолику трФиаҳу раоёу тартиби дӯстону қамъи хасмон майлӣ бошад дар ин маъонии таҳаффузу тиқзи лозими шимурд , ва нагузорад ки ноаҳли бадгавҳари хештанро дар вазони аҳрори орад ва бо касоне ки кФоءт эшон надорад худро ҳам таг ва ҳам Аннан созад , чаҳ астноъи бандагону нигоҳи доштани маротиб дар корҳои малику қавонини сиёсати аслӣ муътабараст ,у миёни подшоҳӣу деҳқонӣ ба риояти номӯси фарқ тавон кард , ва агар тафовути манзалатҳо аз миён бархезаду арозили мардумон дар мувозина аўсот оянд ,у аўсот дар муқобилаи акобр , ҳишмати малику ҳайбати ҷаҳони дорӣ ба ҷонибӣ монад ва , халалу изтироби он бисёр бошад ,у ғоилту табаъати он фаровон . Мосри мулӯку аъёни рӯзгор бар бтсонидни ин тариқ мқсўр бӯдааст .

و این باب به حزم و احتیاط ملوک متعلق است. و هر والی که او را به ضبط ممالک و ترفیه و رعایا و ترتیب دوستان و قمع خصمان میلی باشد در این معانی تحفظ و تیقظ لازم شمرد، و نگذارد که نااهل بدگوهر خویشتن را در وزان احرار آرد و با کسانی که کفاءت ایشان ندارد خود را هم‌تگ و هم‌عنان سازد، چه اصطناع بندگان و نگاه داشتن مراتب در کارهای ملک و قوانین سیاست اصلی معتبر است، و میان پادشاهی و دهقانی به رعایت ناموس فرق توان کرد، و اگر تفاوت منزلت‌ها از میان برخیزد و اراذل مردمان در موازنه اوساط آیند، و اوساط در مقابله اکابر‌، حشمت ملک و هیبت جهان داری به جانبی ماند و، خلل و اضطراب آن بسیار باشد، و غایلت و تبعت آن فراوان. مآثر ملوک و اعیان روزگار بر بتسانیدن این طریق مقصور بوده است.

Зеро ки ба истимрори ин расми ҷаҳонён мутаҳайир гирданду арбоби ҳарфат дар маърази асҳоб саноат оянду асҳоби саноати кори арбоб ҳарфат натавонанд карду лобуди музирати он шойиъ ва мустафиз гардад ,у асбоби маишати кори арбоб ҳарфат натавонанд карду лобуди музирати он шойиъ ва мустафиз гардад ,у асбоби маишати хавосу авоми мардумони бротлоқи халали пазираду нисбати ин маъонӣ ба эҳмоли соис рӯзгор уфтаду асари он ба муддат зоҳир гардад .

زیرا که به استمرار این رسم جهانیان متحیّر گردند و ارباب حرفت در معرض اصحاب صناعت آیند و اصحاب صناعت کار ارباب حرفت نتوانند کرد و لابد مضرت آن شایع و مستفیض گردد، و اسباب معیشت کار ارباب حرفت نتوانند کرد و لابد مضرت آن شایع و مستفیض گردد، و اسباب معیشت خواص و عوام مردمان براطلاق خلل پذیرد و نسبت این معانی به اهمال سایس روزگار افتد و اثر آن به مدت ظاهر گردد.

Инаст достон касе ки ҳарфати хеши фурӯгузорад ва корӣ ҷӯяд ки дар он ваҷҳи ирсу тариқи иктисоб маҷолӣ надорад . Ва хирадманд бояд ки ин абвоб аз ҷиҳат тФҳм бархонад на барои тФкаҳ , то аз фавойиди он интифоъ тавонад гирифт ;у ахлоқу одоти хеш аз айбу ғифлату всмт масӯн дорад . Валлоҳ вале алтўФиқ .

این است داستان کسی که حرفت خویش فروگذارد و کاری جوید که در آن وجه ارث و طریق اکتساب مجالی ندارد. و خردمند باید که این ابواب از جهت تفهم برخواند نه برای تفکه‌، تا از فواید آن انتفاع تواند گرفت؛ و اخلاق و عادات خویش از عیب و غفلت و وصمت مصون دارد. والله ولی التوفیق.