Овардаанд ки дар замини кнўҷи мардии муслеҳу мтъФФ буд ; дар дайни иҷтиҳодии тамом ва бар тоъату ибодати мувозибати бшрт , наҳиммат броҳёии русуми ҳукамо масруф дошту рӯзгор бар имзои хайроти мқсўр , ва аз дӯстии дунёу касби ҳароми маъсӯм ва аз всмти риёу ғайбату нифоқи мусаллам .

آورده‌اند که در زمین کنوج مردی مصلح و متعفف بود؛ در دین اجتهادی تمام و بر طاعت و عبادت مواظبت به‌شرط، نهمت بر احیای رسوم حکما مصروف داشت و روزگار بر امضای خیرات مقصور، و از دوستی دنیا و کسب حرام معصوم و از وصمت ریا و غیبت و نفاق مسلم.

Рӯзии мусофирии бзоўиаҳ ӯ меҳмон афтод . Зоҳиди тозагии вофир , воҷиб дошту боҳтзозу астбшори пеш ӯ боз рафт . Чун пой афзор бикшод пурсед ки : аз куҷо май оеу мақсади кадом ҷонибаст ? меҳмон ҷавоб дод ки : бар ҳоли ошиқону содиқони бсмоъи зоҳир бе аёни ботин вуқуф натавонӣ ёфт . Ва ҳарки бе дили вори қадам дар роҳи ишқи ниҳоду мақсад ӯ ризоӣ дӯст бошад лошки саргардон дар бодия фироқ мепуеду мақомоти мутафовити пас пушт мекунад то назари брқблаҳ дил афганд ,у чндонкаҳи ин саодат ёфт ҷон аз барои қурбон дар миён наад , ва агар аз ҷон , азизтар ҷононе дорад ҳам фидо кунад . ё банӣ анӣ арӣ фии алмноми анӣ арӣ фии алмноми ании азбҳк . Дар ҷумлаи қиссаи ман дарозасту сафари марои бдоиту ниҳояти не .

روزی مسافری به زاویه او مهمان افتاد. زاهد تازگی وافر، واجب داشت و به اهتزاز و استبشار پیش او باز رفت. چون پای‌افزار بگشاد پرسید که: از کجا می‌آیی و مقصد کدام جانب است؟ مهمان جواب داد که: بر حال عاشقان و صادقان به سماع ظاهر بی عیان باطن‌، وقوف نتوانی یافت. و هرکه بی دل وار قدم در راه عشق نهاد و مقصد او رضای دوست باشد لاشک سرگردان در بادیه فراق می‌پوید و مقامات متفاوت پس پشت می‌کند تا نظر بر قبله دل افگند، و چندانکه این سعادت یافت جان از برای قربان در میان نهد، و اگر از جان، عزیزتر جانانی دارد هم فدا کند. یا بنی انی اری فی المنام انی اری فی المنام انی اذبحک. در جمله قصه من دراز است و سفر مرا بدایت و نهایت نی.

Чун азин мФоўзт бипардохтанд зоҳид бифармуд то қадре хурмо овараданду ҳарду азон бакор май бурданд . Меҳмон гуфт : лазизи мива Эйаст , ва агар дар вилоят мо ёфта шудӣ некӯ будӣ , ҳарчанд сиқлӣ дораду нафаси одамиро мувофиқ нест . Ва дар он билоди анвоъи Фўокаҳу алвони смор ки ҳар якро лиззатии тамому ҳаловатӣ бкмоласт . Биҳамдиллоҳ ёфта мешаваду руҷҳони он бар хурмо зоҳираст . Зоҳид гуфт : бо ин ҳама , ҳарчанд ки ҳарчӣ табъро бадв майлӣ тавонад буд вуҷӯд ӯ бар адам роҷҳаст . Нек бахт нашмуранд онро ки орзӯии чизеи барад ки бидон нарасад , чаҳ таазури муроду идроки саодати пушт бар пуштанд ; , ва агар Фронмўдаҳ шавад ки қаноат бо он собиқаст ҳам мақбул хирад нагардад , чаҳ қаноат аз мавҷӯди сутӯдаи сет ва аз маъдӯми қонеъ бӯдани далели вуфӯри дноءту қусӯр ҳиммат бошад .

چون ازین مفاوضت بپرداختند زاهد بفرمود تا قدری خرما آوردند و هردو از‌آن به‌کار می‌بردند. مهمان گفت: لذیذ میوه‌ای است، و اگر در ولایت ما یافته شدی نیکو بودی، هرچند ثقلی دارد و نفس آدمی را موافق نیست. و در آن بلاد انواع فواکه و الوان ثمار که هر یک را لذتی تمام و حلاوتی به‌کمال است. بحمدالله یافته می‌شود و رجحان آن بر خرما ظاهر است. زاهد گفت: با این همه، هرچند که هرچه طبع را بدو میلی تواند بود وجود او بر عدم راجح است. نیک‌بخت نشمرند آن‌را که آرزوی چیزی برَد که بدان نرسد، چه تعذّر مراد و ادراک سعادت پشت بر پشت‌اند؛، و اگر فرانموده شود که قناعت با آن سابق است هم مقبول خرد نگردد، چه قناعت از موجود ستوده است و از معدوم قانع بودن دلیل وفور دناءت و قصور همّت باشد.

Ва ин зоҳиди сухани ибрӣ некӯ гуфтӣу дмдмаҳ эй гарму муҳоваратӣ латиф дошт . Меҳмонро сухан ӯ хуш омаду хост ки он луғати биомузад . Нахуст бар вай сано кард ва гуфт : ҷшми бади даври бод ! на фасоҳати азин комилтар дидаам венаи балоғати азин борътар шунӯда .

و این زاهد سخن عبری نیکو گفتی و دمدمه‌ای گرم و محاورتی لطیف داشت. مهمان را سخن او خوش آمد و خواست که آن لغت بیاموزد. نخست بر وی ثنا کرد و گفت: چشم بد دور باد! نه فصاحت ازین کامل‌تر دیده‌ام ونه بلاغت ازین بارع‌تر شنوده.

Ин илтимосро чунонкӣ аз мурувват ту сазад боҷобти мақруни гирдоне , чаҳ бе собиқаи маърифат дар икроми мақдами ман мулотафат воҷиб дидӣ вдри зиёфати абвоби такаллуф такаффул кардӣ ; имрӯз ки всилти маваддату долати суҳбат ҳосил омад агар шафқатӣ кунӣу ақтроҳи марои боҳтзози талаққии намоеи сўолФи мкрмти бадв ороста гардаду маҳали шукру миннати андарон ҳарчӣ мшкўртр бошад .

این التماس را چنانکه از مروت تو سزد به اجابت مقرون گردانی، چه بی‌سابقه معرفت در اکرام مقدم من ملاطفت واجب دیدی و در ضیافت ابواب تکلف تکفل کردی؛ امروز که وسیلت مودت و دالت صحبت حاصل آمد اگر شفقتی کنی و اقتراح مرا به‌اهتزاز تلقی نمایی سوالف مکرمت بدو آراسته گردد و محل شکر و منت اندران هرچه مشکورتر باشد.

Зоҳид гуфт : фармон бурдораму бад-ӣни мбостти мубоҳоти намоям , ва агар ин рағбат содиқасту азимат дар имзои он мусаммами ончӣ муяссар гардад аз насиҳат биҷой оварда шавад ,у андари таълиму талқини маболиғати воҷиб дида ояд .

زاهد گفت: فرمان بردارم و بدین مباسطت مباهات نمایم، و اگر این رغبت صادق است و عزیمت در امضای آن مصمم آنچه میسر گردد از نصیحت بجای آورده شود، و اندر تعلیم و تلقین مبالغت واجب دیده آید.

Меҳмон рӯй бидон овараду муддатии нафасро дарон риёзат дод . Охири рӯзӣ зоҳид гуфт : кории душвору ранҷии азими пеши гирифтае .

مهمان روی بدان آورد و مدتی نفس را دران ریاضت داد. آخر روزی زاهد گفت: کاری دشوار و رنجی عظیم پیش گرفته‌ای.

Ва ҳар ки забони хеши бигузораду аслофро дар луғату ҳарфату ғайри он хилоф раво бинад кор ӯро истиқоматӣ сӯрат набандад .

و هر که زبان خویش بگذارد و اسلاف را در لغت و حرفت و غیر آن خلاف روا بیند کار او را استقامتی صورت نبندد.

Меҳмон ҷавоб дод ки : иқтидои бобоу аҷдод дар ҷаҳолату залолат аз натоиҷи нодонӣ ва ҳамоқатаст . Ва касби ҳунару таҳсили фазойили зоти нишони хираду ҳсоФти вдлили ақл ва киёст .

مهمان جواب داد که: اقتدا به آبا و اجداد در جهالت و ضلالت از نتایج نادانی و حماقت است. و کسب هنر و تحصیل فضایل ذات نشان خرد و حصافت و دلیل عقل و کیاست.

Зоҳид гуфт : ман шароити насиҳат биҷой оварадам ва май тарсам аз ончии авоқиби ин муҷоҳидат бндомт кашад чунонкии он зоғ май хост ки тбхтри кбги биомузад . Меҳмон пурсед ки : чигунааст он ?

زاهد گفت: من شرایط نصیحت بجای آوردم و می‌ترسم از آنچه عواقب این مجاهدت به ندامت کشد چنانکه آن زاغ می‌خواست که تبختر کبگ بیاموزد. مهمان پرسید که: چگونه است آن؟

Гуфт :

گفت: