Зоҳиди бад-ӣни ишорати ҳоле антбоҳӣ ёфт , ва беш зикри он бар забон наронад , то муддати ҳамл сипарӣ шуд . Алҳақ писарии зебои сӯрати мақбул талъат омад . Шодӣ ҳо карданд ва назрҳо ба вафои расонид . Чун муддати малолат зан бигузашт хост ки ба ҳаммомӣ равад , писарро ба падари супурд ва бирафт . Соъатӣ буд муътамади подшоҳи рӯзгор ба истидъоӣ зоҳид омад . Таъхир мумкин нагашт ; ва дар хона росуӣ доштанд ки бо эшон якҷо будӣ ва ба ҳар навъ аз ваии фироқии ҳосили шмрдндӣ , ӯро бо писари бгзошт ва бирафт . Чндонкаҳ ӯ ғоиб шуд Марӣ рӯй ба маҳди кӯдаки ниҳод то ӯро ҳалок кунад . Росуи морро бикушту писарро халос дод . Чун зоҳид бозомад росу дар хӯни ғлтидаҳи пеш ӯ бози давид . Зоҳиди пиндошт ки он хӯн писараст , биҳуши гашту пеш аз търФи кору татаббуъи ҳоли Асоро дар росу гирифт ва сараш бикуфт . Чун дар хона омад писарро ба саломат ёфту морро реза реза дид . Лухтӣ бар дили кӯфту мадҳуши вори пушт ба девори бозгашт ва рӯй ва сина мехарошид :

زاهد بدین اشارت حالی انتباهی یافت، و بیش ذکر آن بر زبان نراند، تا مدت حمل سپری شد. الحق پسری زیبا صورت مقبول طلعت آمد. شادی‌ها کردند و نذرها به‌وفا رسانید. چون مدت ملالت زن بگذشت خواست که به حمامی رود، پسر را به پدر سپرد و برفت. ساعتی بود معتمد پادشاه روزگار به استدعای زاهد آمد. تأخیر ممکن نگشت؛ و در خانه راسوی داشتند که با ایشان یکجا بودی و به هر نوع از وی فراغی حاصل شمردندی، او را با پسر بگذاشت و برفت. چندانکه او غایب شد ماری روی به مهد کودک نهاد تا او را هلاک کند. راسو مار را بکشت و پسر را خلاص داد. چون زاهد بازآمد راسو در خون غلطیده پیش او باز دوید. زاهد پنداشت که آن خون پسر است، بیهوش گشت و پیش از تعرف کار و تتبع حال عصا را در راسو گرفت و سرش بکوفت. چون در خانه آمد پسر را به سلامت یافت و مار را ریزه‌ریزه دید. لختی بر دل کوفت و مدهوش‌وار پشت به دیوار بازگشت و روی و سینه می‌خراشید:

Ва кошкӣ ин кӯдаки ҳаргизи нзодӣу маро бо ӯ ин алиф набӯдӣ то ба сабаб ӯ ин хӯни ноҳақ рехта нашудӣ ва ин иқдом беваҷҳ науфтодӣ ;у кадоми мусӣбат аз ин ҳоилтар ки ҳам хонаи худро бемӯҷибӣ ҳалок кардам ва бе таъвили либоси талафи пўшонидм ?

و کاشکی این کودک هرگز نزادی و مرا با او این الف نبودی تا به سبب او این خون ناحق ریخته نشدی و این اقدام بی وجه نیفتادی؛ و کدام مصیبت از این هایل‌تر که هم خانه خود را بی موجبی هلاک کردم و بی تأویل لباس تلف پوشانیدم؟

Шукри неъмати эзадӣ дар ҳоли перӣ ки фарзандӣ арзонӣ дошт ин буд ки рафт !у ҳарки дар адои шукру шинохти қадари неъмати ғифлати варзади ном ӯ дар ҷаридаи осӣон мусбат гардаду зикр ӯ аз саҳифаи шокирон маҳв шавад . ӯ дар ин фикрат май печид ва дар ин ҳайрат менолид ки зан аз ҳаммом дар расед ва он ҳол мшоҳдт кард ; дар танги дилӣу зҷрт бо ӯ мушорикат намӯду соъатӣ дар ин мФоўзт хавз пайвастанд , охири зоҳидро гуфт : ин мисли ёди дор ки ҳарки дар корҳо аҷҷалати намояд ва аз манофеи виқору скинт бебаҳр монад бад-ӣни ҳикоят ӯро антбоҳӣ бошад ва аз ин тҷрбти эътиборӣ ҳосил ояд .

شکر نعمت ایزدی در حال پیری که فرزندی ارزانی داشت این بود که رفت‌! و هرکه در ادای شکر و شناخت قدر نعمت غفلت ورزد نام او در جریده عاصیان مثبت گردد و ذکر او از صحیفه شاکران محو شود. او در این فکرت می‌پیچید و در این حیرت می‌نالید که زن از حمام در رسید و آن حال مشاهدت کرد؛ در تنگ‌دلی و ضجرت با او مشارکت نمود و ساعتی در این مفاوضت خوض پیوستند، آخر زاهد را گفت: این مثل یاد‌دار که هرکه در کارها عجلت نماید و از منافع وقار و سکینت بی‌بهر ماند بدین حکایت او را انتباهی باشد و از این تجربت اعتباری حاصل آید.

Ин сети достон касе ки пеш аз қарори азимати корӣ ба имзои расонад . Ва хирадманд бояд ки ин таҷорибро эмом созад ,у оинаи рои хешро ба ишорати ҳукамо сайқалӣ кунад , ва дар ҳҳмаҳи абвоб ба тасбиту тоне ва тадаббур гароед , ва аз таъҷил ва хуфт бипарҳезад , то вФўди иқболу давлат ба соҳат ӯ мутавотир шаваду имдоди хайру саодат ба ҷониб ӯ муттасил гардад , валлоҳ вале алтўФиқ .

این‌ست داستان کسی که پیش از قرار عزیمت کاری به امضا رساند. و خردمند باید که این تجارب را امام سازد، و آینه رای خویش را به اشارت حکما صیقلی کند، و در همه ابواب به تثبیت و تانی و تدبر گراید، و از تعجیل و خفت بپرهیزد، تا وفود اقبال و دولت به ساحت او متواتر شود و امداد خیر و سعادت به جانب او متصل گردد، والله ولی التوفیق.