Порсои мардӣ буд ва дар ҷавор ӯ бозоргонӣ буд ки шаҳд ва равған фурухтӣ , ва ҳар рӯзи бомдод қадре аз бизоъати хеш барои қӯт ӯ бФрстодӣ . Чизе азон бакори барадӣу боқӣ дар сабуе мекардӣ ва дар тарафӣ аз хона меовехт . Ба оҳистагии сабуӣ пар шуд . Як рӯзӣ дарон менагирист . Андешед ки : « агар ин шаҳду равған ба даҳ дирам битавонам фурухт , азон панҷ сари гўспнди хуррам , ҳар моҳии панҷ бзоинд ва аз натоиҷи эшон рамаҳо созам ва маро бидон астзҳорӣ тамом бошад , асбоби хеши сохтаи гардонаму занӣ аз хонадон бихоҳам ; лошк писарӣ ояд , номи некӯаши нуҳуму илму адаби дромўзм , чун ёл баркашад агар тамаррудии намояди бад-ӣни Асо адаб фармоем . » ин фикрати чунон қавӣ шуд ва ин андешаи чунон муставлеи гашт ки ногоҳ Асо барграфт ва аз сари ғифлат бар сабуӣ зад , дарҳол бишикасту шаҳду равғани тамом ба рӯй ӯ фурӯи давид .

پارسا مردی بود و در جوار او بازارگانی بود که شهد و روغن فروختی، و هر روز بامداد قدری از بضاعت خویش برای قوت او بفرستادی. چیزی ازان بکار بردی و باقی در سبویی می‌کردی و در طرفی از خانه می‌آویخت. به آهستگی سبوی پر شد. یک روزی دران می‌نگریست. اندیشید که: «اگر این شهد و روغن به ده درم بتوانم فروخت، ازان پنج سر گوسپند خرم، هر ماهی پنج بزایند و از نتایج ایشان رمه‌ها سازم و مرا بدان استظهاری تمام باشد، اسباب خویش ساخته گردانم و زنی از خاندان بخواهم؛ لاشک پسری آید، نام نیکوش نهم و علم و ادب درآموزم، چون یال برکشد اگر تمرّدی نماید بدین عصا ادب فرمایم.» این فکرت چنان قوی شد و این اندیشه چنان مستولی گشت که ناگاه عصا برگرفت و از سر غفلت بر سبوی زد، درحال بشکست و شهد و روغن تمام به روی او فرو‌دوید.

Ва ин мисл бидон оварадам то бадоне ки ифтитоҳи сухан бе атқони тамому яқини содиқ аз айбӣ холӣ намонаду хотамати он ба надомат кашад .

و این مثل بدان آوردم تا بدانی که افتتاح سخن بی اتقان تمام و یقین صادق از عیبی خالی نماند و خاتمت آن به ندامت کشد.