Дӯш дар тарафи чамани булбулӣ афғон ме кард

دوش در طرف چمن بلبلی افغان می‌کرد

Нола дар ҳалқаи мурғони хуш алҳон ме кард

ناله در حلقه مرغان خوش‌الحان می‌کرد

Буд дар васл надонам з чаҳ рӯ ме нолид

بود در وصل ندانم ز چه رو می‌نالید

Ғолибан ҳамчуи ман андеша ҳиҷрон ме кард

غالبا همچو من اندیشه هجران می‌کرد

Киштемро ки Раҳонед ту кули зини баҳр

کشتیم را که رهانید تو کل زین بحر

Ғарқ мешуд агар андеша тӯфон ме кард

غرق می‌شد اگر اندیشه طوفان می‌کرد

Сарнавишташи зи азал буд ки дар чоҳ уфтад

سرنوشتش ز ازل بود که در چاه افتد

Варна Юсуфи ҳазар аз ҳила ихвон ме кард

ورنه یوسف حذر از حیله اخوان می‌کرد

Ташнаи захми хаданги туам эй коши маро

تشنه زخم خدنگ توام ای کاش مرا

Дар гулӯи қатрае аз чашма пайкон ме кард

در گلو قطره‌ای از چشمه پیکان می‌کرد

Дард май дрдкши майкадаро мешуд соф

درد می دُردکش میکده را می‌شد صاف

Ҳарчӣ мегуфтгараш пери Муғон он ме кард

هرچه می‌گفت گرش پیر مغان آن می‌کرد

Ҷазбаи каъба буд хоссаи мардони худо

جذبه کعبه بود خاصه مردان خدا

Варна ҳар сусти қадами қатъ биёбон ме кард

ورنه هر سست قدم قطع بیابان می‌کرد

Буд агар маст май шавқи ҳарами шиква чаро

بود اگر مست می شوق حرم شکوه چرا

Каъбаи рӯ аз ситами хор муғелон ме кард

کعبه رو از ستم خار مغیلان می‌کرد

Нарасад гул чу ба мурғони чамани лашкари дай

نرسد گل چو به مرغان چمن لشکر دی

Кош меомаду тороҷ гулистон ме кард

کاش می‌آمد و تاراج گلستان می‌کرد

Зери хати лаъл ту меҷуст мапиндор ки Хизр

زیر خط لعل تو میجست مپندار که خضر

Дар сиёҳии талаби чашма ҳайвон ме кард

در سیاهی طلب چشمه حیوان می‌کرد

Қобили ганҷи муҳаббати дил муштоқ набӯд

قابل گنج محبت دل مشتاق نبود

Варна ин хонаи зи сайли мижа вайрон ме кард

ورنه این خانه ز سیل مژه ویران می‌کرد