Ксикаҳи даври шиддат чун з остон мерад

کسیکه دور شدت چون ز آستان میرد

Ба онкӣ бар дарат аз ҷавр посбон мерад

به آنکه بر درت از جور پاسبان میرد

Шаҳид мерад асири қафас чаҳ рашки барад

شهید میرد اسیر قفس چه رشک برد

Бтоирӣ ки чу мерад дар ошён мерад

بطایری که چو میرد در آشیان میرد

Ксикаҳ зинда ишқаст ҷовдон боқӣаст

کسیکه زنده عشقست جاودان باقیست

Вагарна дорад агар садҳазор ҷон мерад

وگرنه دارد اگر صدهزار جان میرد

Збси бмрғи чамани ҳиҷри гул буд душвор

زبس بمرغ چمن هجر گل بود دشوار

Баҳор ношуда он ба ки дар хазон мерад

بهار ناشده آن به که در خزان میرد

Аҷали нмикшдши хаста ту беморӣаст

اجل نمیکشدش خسته تو بیماریست

Ки ҷон диҳад чу бадасти ту ҷон ситон мерад

که جان دهد چو بدست تو جان‌ستان میرد

Мабар зи ошиқ ва манишин ба абўолҳўс на равост

مبر ز عاشق و منشین به ابوالهوس نه رواست

зи ҳиҷру васли ту ин зинда монад он мерад

ز هجر و وصل تو این زنده ماند آن میرد

Ниҳони бкнҷи ғамат бе ту дод ҷони муштоқ

نهان بکنج غمت بی‌تو داد جان مشتاق

Чу он ғариб ки дар гӯша ниҳон мерад

چو آن غریب که در گوشه نهان میرد