Ҷузи онкии барад чу шамъати шабӣ ба хонаи хеш

جز آنکه برد چو شمعت شبی به خانه خویش

Кадом мурғ зад оташ ба ошиёнаи хеш

کدام مرغ زد آتش به آشیانه خویش

Ба сар расед шаб ҳастем зи қиссаи ҳиҷр

به سر رسید شب هستیم ز قصه هجر

Шудам ба хоби адами охир аз фасонаи хеш

شدم به خواب عدم آخر از فسانه خویش

Набошадаш асарии ашки ман чаҳ сони орм

نباشدش اثری اشک من چه سان آرم

Ба доми хеши туро аз фиреби донаи хеш

به دام خویش تو را از فریب دانه خویش

Ба ёри сӯз дилам гуяд оҳи гарм бас аст

به یار سوز دلم گوید آه گرم بس است

Забони хеш чу оташи марои забонаи хеш

زبان خویش چو آتش مرا زبانه خویش

Ба гулшанӣ ки буд ҷилваи гоҳи барқ чаро

به گلشنی که بود جلوه‌گاه برق چرا

Наҳем дил ба хасу хори ошиёнаи хеш

نهیم دل به خس و خار آشیانه خویش

Кашидем қадам аз дида вақт шуд ки диҳад

کشیدیم قدم از دیده وقت شد که دهد

зи гиряи чашмтар ман ба сайли хонаи хеш

ز گریه چشم تر من به سیل خانه خویش

Ба ёди шохи гулат нола мекунад чаҳ аҷаб

به یاد شاخ گلت ناله می‌کند چه عجب

Ки андалеби ту хӯн гиряд аз таронаи хеш

که عندلیب تو خون گرید از ترانه خویش

Манам ки шӯр чу булбул фикандаам муштоқ

منم که شور چو بلبل فکنده‌ام مشتاق

Дарин ҳдиқаҳи зи гулбонги ошиқонаи хеш

درین حدیقه ز گلبانگ عاشقانه خویش