Ғами дили кас ба умед чаҳ гуяд дили сетонаш ро

غم دل کس به امید چه گوید دل‌ستانش را

Чаро булбул хурӯшад нашунӯд чун гули фиғонаш ро

چرا بلبل خروشد نشنود چون گل فغانش را

Макун эй гули ҷафо бо булбули худ ин қадари тарсам

مکن ای گل جفا با بلبل خود این قدر ترسم

Равад аз боғ ва натавонӣ тиҳӣ дид ошёнаш ро

رود از باغ و نتوانی تهی دید آشیانش را

Надорамгар буриш аз булҳаваси фарқӣ аҷаб набӯд

ندارم گر برش از بوالهوس فرقی عجب نبود

Ки нашносад зи гулчини ҳеҷ гулбуни боғбонаш ро

که نشناسد ز گلچین هیچ گلبن باغبانش را

Ба Кувайтгар чунин ошуфта мегирдам макун манъам

به کویت گر چنین آشفته می‌گردم مکن منعم

Дилӣ гум кардаам ӣнҷо ва меҷӯям нишонаш ро

دلی گم کرده‌ام اینجا و می‌جویم نشانش را

Ду дастами баҳр он доданд дар ҷўлонгаҳи нозаш

دو دستم بهر آن دادند در جولانگه نازش

Ки аз дастии рикобаши гирам аз дастии анонаш ро

که از دستی رکابش گیرم از دستی عنانش را

Ҷафоӣ дӯст бошад лутфи дигари гӯи фалаки ҳаргиз

جفای دوست باشد لطف دیگر گو فلک هرگز

Насозад меҳрбон бо ман дили номҳрбонш ро

نسازد مهربان با من دل نامهربانش را

Кашад муштоқ то кӣ меҳнати ҳиҷрони хуши он соъат

کشد مشتاق تا کی محنت هجران خوش آن ساعت

Ки бинад рӯй ҷонон ва кунад таслими ҷонаш ро

که بیند روی جانان و کند تسلیم جانش را