Ҷамъанд хубон чун дастаи гул

جمعند خوبان چون دسته گل

Вази нолаи ошиқ танҳо чу булбул

وز ناله عاشق تنها چو بلبل

Бурданд аз дили он зулфу кокул

بردند از دل آن زلف و کاکل

Тоб ва тавону сабру таҳаммул

تاب و توان و صبر و تحمل

Бар хирмани мо ҳасрат зад оташ

بر خرمن ما حسرت زد آتش

Ва он барқи ҷавлони гарми тағофул

و آن برق جولان گرم تغافل

Чун шамъ дорам дар маҳфил ӯ

چون شمع دارم در محفل او

Аз пояи хеш ҳар дами таназзул

از پایه خویش هر دم تنزل

Мо коҳӣу ишқи кӯҳии мҷўӣид

ما کاهی و عشق کوهی مجوئید

Дар зери ин бор аз мо таҳаммул

در زیر این بار از ما تحمل

Дар роҳи ишқам аз тӯшаи фориғ

در راه عشقم از توشه فارغ

Сози раҳи мости барги таваккул

ساز ره ماست برگ توکل

Мебояд онии корояши ҳасан

میباید آنی کارایش حسن

На хат ва холӣаст на зулфу кокул

نه خط و خالیست نه زلف و کاکل

Шурӣаст пинҳон дар мағзи муштоқ

شوریست پنهان در مغز مشتاق

Каз нола дар даҳри афкандаи ғулғул

کز ناله در دهر افکنده غلغل