Субҳдам дар боғ дидам андалебӣ аз малол
صبحدم در باغ دیدم عندلیبی از ملال
Саркашеда дар фарози гулбунӣ бар зери бол
سرکشیده در فراز گلبنی بر زیر بال
Гоҳ мешуд аз фиғони хомӯш ва гоҳе ме кашид
گاه میشد از فغان خاموش و گاهی میکشید
Аз таҳи дили нолаи зорӣ азу кардам суол
از ته دل ناله زاری ازو کردم سوال
Каз гулат бошад чу созу барги васл омода чист
کز گلت باشد چو ساز و برگ وصل آماده چیست
Дам ба дами ин нола гуфт он андалеб аҷз на?ил
دمبهدم این ناله گفت آن عندلیب عجز نال
Гарчи дар васлами гурезам аз фиғон набӯд ки ҳаст
گرچه در وصلم گریزم از فغان نبود که هست
Бими ҳиҷрони нолаи фармои ман ошуфтаи ҳол
بیم هجران نالهفرمای من آشفتهحال
зи он буд ҳар лаҳза дар оғӯши гулбун нола ам
ز آن بود هر لحظه در آغوش گلبن نالهام
эй хуши он фурқат гузин ошиқ ки дар кунҷи малол
ای خوش آن فرقت گزین عاشق که در کنج ملال
Карда ху бо ҳиҷр ва набӯд васлро ҷӯё ки ҳаст
کرده خو با هجر و نبود وصل را جویا که هست
Ин ҳамаи бими фироқи он ҷумлаи умеди висол
این همه بیم فراق آن جمله امید وصال
То кӣми муштоқи гӯйии аикаҳ чун дили муддатии сет
تا کیم مشتاق گویی ایکه چون دل مدتیست
Кардае ҷо дар бар дилдори худ бе ҷои манол
کردهای جا در بر دلدار خود بیجا منال
Чун нанолам дар висол ӯ ки тарсами ногаҳон
چون ننالم در وصال او که ترسم ناگهان
Оради ин кавкаби зи даври осмони рӯ дар завол
آرد این کوکب ز دور آسمان رو در زوال