Дил дод доман аз каф то зулфи ёри худ ро

دل داد دامن از کف تا زلف یار خود را

Ҳам рӯзи мо сияҳ кард ҳам рӯзгори худ ро

هم روز ما سیه کرد هم روزگار خود را

Чун сайди дида сайёд гирад дилам тапидан

چون صید دیده صیاد گیرد دلم تپیدن

Ҳарҷо ки байнам аз даври ошиқи шикори худ ро

هرجا که بینم از دور عاشق شکار خود را

Кас барнадошт ҳаргиз чун нақши пои зи хокам

کس برنداشت هرگز چون نقش پا ز خاکم

Бар бод додам охири мушти ғубори худ ро

بر باد دادم آخر مشت غبار خود را

Аз сӯзи дили чунонам саргарм дар таҳи хок

از سوز دل چنانم سرگرم در ته خاک

Каз оҳ бар фурӯзам шамъи мазори худ ро

کز آه بر فروزم شمع مزار خود را

Ин бор аз фироқати берун наме баради ҷон

این بار از فراقت بیرون نمی‌برد جان

Муштоқ ёфт зи оғози анҷоми кори худ ро

مشتاق یافت ز آغاز انجام کار خود را