Тарк сар кардам зи ҷайби осмони сар бар задам

ترک سر کردم ز جیب آسمان سر بر زدم

Хаймаи зини дарёи буруни охир чу нилӯфар задам

خیمه زین دریا برون آخر چو نیلوفر زدم

Дар ҳавои гулшани он мурғи гирифторам ки рехт

در هوای گلشن آن مرغ گرفتارم که ریخت

Дар қафаси болу пурм аз бскаҳи бол ва пар задам

در قفس بال و پرم از بسکه بال و پر زدم

Гар кунишат ар каъба буд аз вай надидам фатҳи боб

گر کنشت ار کعبه بود از وی ندیدم فتح باب

Ҷуз дар дил дар муҳаббати ҳалқа бар ҳар дар задам

جز در دل در محبت حلقه بر هر در زدم

Сабри афзӯн офатам шуд кштӣӣ бошам ки ман

صبر افزون آفتم شد کشتئی باشم که من

Ғӯта дар гули охир аз сангинӣ лангар задам

غوطه در گل آخر از سنگینی لنگر زدم

Буд оби зиндагӣ дар зулмати ободи адам

بود آب زندگی در ظلمت آباد عدم

Ғарраи биҷо дар талаби умрӣ чу Искандар задам

غره بیجا در طلب عمری چو اسکندر زدم

Маслиҳат набӯд азин кишти пари офати растанам

مصلحت نبود ازین کشت پر آفت رستنم

Хоҳадам чун барқ зад аз хоки гирам сар задам

خواهدم چون برق زد از خاک گیرم سر زدم

Шуълаи доғат чу шамъами сӯхт аз сар то бпо

شعله داغت چو شمعم سوخت از سر تا بپا

Оҳи азин гул каз гулистони ғамат бар сар задам

آه ازین گل کز گلستان غمت بر سر زدم

Чун рӯм аз гулшани Кувайт ки поем дар гуласт

چون روم از گلشن کویت که پایم در گلست

Ман гирифтам зини чаман чун сарви доман бар задам

من گرفتم زین چمن چون سرو دامن بر زدم

Рӯи бмсҷд чун кунам акнӯн азин даргоҳи файз

رو بمسجد چون کنم اکنون ازین درگاه فیض

Мнкаҳи умрӣ дар хароботи Муғон соғар задам

منکه عمری در خرابات مغان ساغر زدم

Дар тилисми меҳнати афтодами зи ҳифзи обрӯ

در طلسم محنت افتادم ز حفظ آبرو

Ман гиреҳи ин оброи беҳуда чун гавҳар задам

من گره این آبرا بیهوده چون گوهر زدم

Ҳар фарозиро нишебӣ дар қафо муштоқ ҳаст

هر فرازی را نشیبی در قفا مشتاق هست

Гирам аз на осмони ман хайма болотар задам

گیرم از نه آسمان من خیمه بالاتر زدم