Буд рӯзу шабам то кӣ сиёҳ аз дӯди оҳи ман

بود روز و شبم تا کی سیاه از دود آه من

Брои рухшандаи хуршеди ману тобандаи моҳи ман

برآ رخشنده خورشید من و تابنده ماه من

На зи абрии қатрае ва на зи ҷўӣии ршҳаҳ Эй дидам

نه ز ابری قطره‌ای و نه ز جوئی رشحه‌ای دیدم

Гирифт охири зи тоби тишнагии оташи гиёҳи ман

گرفت آخر ز تاب تشنگی آتش گیاه من

Биҷуз навмедем сӯзони баҳри оташ ки мехоҳӣ

بجز نومیدیم سوزان بهر آتش که میخواهی

На ман зи умедворони туами умедгоҳи ман

نه من ز امیدواران توام امیدگاه من

Мадагар рухсат назораам гирам фитад ҳар дам

مده گر رخصت نظاره‌ام گیرم فتد هر دم

Бар он рухсору баргардади бсди ҳасрати нигоҳи ман

بر آن رخسار و برگردد بصد حسرت نگاه من

Ман оншмъми шабистони муҳаббатро ки пайдо шуд

من آنشمعم شبستان محبت را که پیدا شد

зи оғози обу оташ дар ҷаҳон аз ашку оҳи ман

ز آغاز آب و آتش در جهان از اشک و آه من

зи бедоди ғамаши муштоқи доим дар фиғон бошад

ز بیداد غمش مشتاق دایم در فغان باشد

Расад то кӣ ба дод додхоҳии додхоҳи ман

رسد تا کی به داد دادخواهی دادخواه من