Аз ишқ гулбунӣаст чу булбули фиғони мо

از عشق گلبنی است چو بلبل فغان ما

Каз саркашӣ бхок фиканд ошёни мо

کز سرکشی بخاک فکند آشیان ما

Дар васфи лаъли дилбари ширини баёни мо

در وصف لعل دلبر شیرین بیان ما

Шохи наботи гашти забон дар даҳони мо

شاخ نبات گشت زبان در دهان ما

Рафтем бо саодати ишқи ту зери хок

رفتیم با سعادت عشق تو زیر خاک

Гӯи рӯзӣ ҳумо нашавад устихони мо

گو روزی هما نشود استخوان ما

Рафтему хӯни рехта бар хоки бас буд

رفتیم و خون ریخته بر خاک بس بود

Чун сайди тири хӯрдаи бкўити нишони мо

چون صید تیر خورده بکویت نشان ما

Оҳӣ наме кашем ки гардад хатои зи хасм

آهی نمی‌کشیم که گردد خطا ز خصم

Тирӣ наме ҷаҳди бғлт аз камони мо

تیری نمی‌جهد بغلط از کمان ما

Сдҷом май шикастагӣ аз ранги мо набард

صدجام می شکستگی از رنگ ما نبرد

Гуё зпӣ баҳор надорад хазони мо

گویا زپی بهار ندارد خزان ما

Саргашта мондаем дарин гулистон ки нест

سرگشته مانده‌ایم درین گلستان که نیست

Шохи гулӣ ки срнкшди зи ошёни мо

شاخ گلی که سرنکشد ز آشیان ما

Коҳед бскаҳ бе ту тани нотавони мо

کاهید بسکه بی‌تو تن ناتوان ما

Шуд ҳамчуи неи зи мағзи тиҳии устихони мо

شد همچو نی ز مغز تهی استخوان ما

Муштоқи табъи олӣ мо нест дуни параст

مشتاق طبع عالی ما نیست دون‌پرست

Гардад куҷо бигард замини осмони мо

گردد کجا بگرد زمین آسمان ما