На чун сарваст озодии марои зини гулшан эй қамарӣ

نه چون سرو است آزادی مرا زین گلشن ای قمری

Ки дорам чун ту тавқи бандагӣ бар гардан эй қамарӣ

که دارم چون تو طوق بندگی بر گردن ای قمری

Кашад сарв аз кафат чун сарви ман грдомн эй қамарӣ

کشد سرو از کفت چون سرو من گردامن ای قمری

Нанолӣ чун ба ин зорӣ ки май нолами ман эй қамарӣ

ننالی چون به این زاری که می‌نالم من ای قمری

Ман ва ту аз ду сарви оташ ба ҷон гардӣдаем аммо

من و تو از دو سرو آتش به جان گردیده‌ایم اما

Турои мأўост дар гулшани маро дар гулхан эй қамарӣ

ترا مأواست در گلشن مرا در گلخن ای قمری

Туро бардааст сарвии дили марои сарви қбопўшӣ

ترا برده است سروی دل مرا سرو قباپوشی

Биёи нолими мо гоҳе ту ва гоҳе ман эй қамарӣ

بیا نالیم ما گاهی تو و گاهی من ای قمری

На гули расм вафо дорад на сарви ойини дилҷӯе

نه گل رسم وفا دارد نه سرو آیین دلجویی

Чаҳ нафъ аз нолае булбул чаҳ суд аз шеван эй қамарӣ

چه نفع از ناله‌ای بلبل چه سود از شیون ای قمری

Набошад дар либоси изҳори сӯзи дили ҳам аз ғайрат

نباشد در لباس اظهار سوز دل هم از غیرت

Барор ин ҷомаи хокистариро аз тан эй қамарӣ

برآر این جامه خاکستری را از تن ای قمری

Ба мо аз нолаи мо сарви мо кӣ сари фурӯди орад

به ما از ناله ما سرو ما کی سر فرود آرد

Ба рӯзи мо ва ту ёрб науфтад душман эй қамарӣ

به روز ما و تو یارب نیفتد دشمن ای قمری

Ба ҷони муштоқро зад то кадомин сарви қади оташ

به جان مشتاق را زد تا کدامین سرو قد آتش

Ки боз аз сӯз дил шуд бо ту гарми шеван эй қамарӣ

که باز از سوز دل شد با تو گرم شیون ای قمری