Шунидам ташнае ҷӯёии обӣ

شنیدم تشنه‌ای جویای آبی

зи сӯзи дили саропои илтиҳобӣ

ز سوز دل سراپا التهابی

Ки дар бар аз туфи лаб тишнагӣ дошт

که در بر از تف لب‌تشنگی داشت

Дилӣ чун бар сари оташи кабобӣ

دلی چون بر سر آتش کبابی

Ба даштӣ каз аташ ҳар пораи сангаш

به دشتی کز عطش هر پاره سنگش

Чу ахгар дошт тобӣ ва чаҳ тобӣ

چو اخگر داشت تابی و چه تابی

Ба он тундии равон буд аз паии об

به آن تندی روان بود از پی آب

Ки аз гардуни ҷаҳди тири шаҳобӣ

که از گردون جهد تیر شهابی

Фитод охири зи по аз бас қадам зад

فتاد آخر ز پا از بس قدم زد

Дар он дашт аз фиреб ҳар саробӣ

در آن دشت از فریب هر سرابی

Чу дид аз соғари гардун маҳол аст

چو دید از ساغر گردون محال است

Расад ҷузи шарбати маргаши шаробӣ

رسد جز شربت مرگش شرابی

з ҳастӣ шасти даст ва дод тан ро

ز هستی شست دست و داد تن را

Ба мурдан аз аташи нохӯрдаи обӣ

به مردن از عطش ناخورده آبی

Ки шуд аз ҷонибии ногуҳи ҳавогир

که شد از جانبی ناگه هواگیر

Ба ранги абри Нитсаоне саҳобй

به رنگ ابر نیسانی سحابی

Ба комаши қатраи афшон чун садафи гашт

به کامش قطره‌افشان چون صدف گشت

Фузун аз ҳар шумор ва ҳар ҳисобӣ

فزون از هر شمار و هر حسابی

Дарин саҳро ки як гул нест муштоқ

درین صحرا که یک گل نیست مشتاق

Казу лаби ташна Эй гирад гулобӣ

کزو لب تشنه‌ای گیرد گلابی

зи васли он бути гмгштаҳи навмед

ز وصل آن بت گمگشته نومید

Машав ҳарчанд ҷӯӣ ва наёбӣ

مشو هرچند جویی و نیابی

Туро эй ташнаи коми водии ишқ

ترا ای تشنه‌کام وادی عشق

Ки саргарми талаб чун офтобӣ

که سرگرم طلب چون آفتابی

Умедӣ ҳаст то ҷонӣ ба тан ҳаст

امیدی هست تا جانی به تن هست

Ки боз ояд ба ҷӯии рафтаи обӣ

که باز آید به جوی رفته آبی