Дар он гулшан макун кӯи гулшани орои гулшани ороӣ
در آن گلشن مکن کو گلشنآرا گلشنآرایی
Ки ҷуз дар доман гулчин набинад гули тамошое
که جز در دامن گلچین نبیند گل تماشایی
Мҷуи кори дили хешу дили мо сангдил аз ҳам
مجو کار دل خویش و دل ما سنگدل از هم
намеояд зи хорои шиша ва аз шишаи хорое
نمیآید ز خارا شیشه و از شیشه خارایی
Ба саҳрои сари ниҳодам дар ғамат аз кунҷи танҳоӣ
به صحرا سر نهادم در غمت از کنج تنهایی
Гулӣ нашикуфт аз мастурии ман ғайри расвоӣ
گلی نشکفت از مستوری من غیر رسوایی
Блилӣ чун даҳуми нисбати бути Лайлӣ вааш худ ро
بلیلی چون دهم نسبت بت لیلیوش خود را
Ки бошад ин ғизоли шаҳрии он оҳӯии саҳройӣ
که باشد این غزال شهری آن آهوی صحرایی
Ба ин заъфам кунӣ то кӣ лагадкӯби ҷафои охир
به این ضعفم کنی تا کی لگدکوب جفا آخر
Чаҳ миқдораст мӯри нотавониро тавоноӣ
چه مقدار است مور ناتوانی را توانایی
Бибахшо бар дилу ҷонам ки доранд аз ҷафои ту
ببخشا بر دل و جانم که دارند از جفای تو
На ин тобу тавоноӣ на он сабру шикебе
نه این تاب و توانایی نه آن صبر و شکیبایی
Ба болинами мёи гӯ дар шаби ҳиҷрон ки ме донам
به بالینم میا گو در شب هجران که میدانم
Гарми бинӣ ба ҳоли марг бар ҳолами нбхшоиӣ
گرم بینی به حال مرگ بر حالم نبخشایی
Кунам тарк майу майхона кӣ зоФсонаҳи воъиз
کنم ترک می و میخانه کی زافسانه واعظ
Ки ба аз бодпимоиии сети сад раҳи бодаи паймое
که به از بادپیماییست صد ره بادهپیمایی
Нкўрўёни сеӣ қадони ҳамаи раънои ҳамаи зебо
نکورویان سهیقدان همه رعنا همه زیبا
Вале хатмии ту эшонро ба раъное ба зебоӣ
ولی ختمی تو ایشان را به رعنایی به زیبایی
Кунунам бе ту дар қолаб нафас набӯд хушо вақте
کنونم بیتو در قالب نفس نبود خوشا وقتی
Ки гоҳе мекашидам нолае дар кунҷи танҳоӣ
که گاهی میکشیدم نالهای در کنج تنهایی
Мҷу дар мавҷи хези ишқи муштоқи ихтиёр аз ман
مجو در موج خیز عشق مشتاق اختیار از من
Анонаш дар каф мавҷаст киштӣ шуд чу дарёӣ
عنانش در کف موج است کشتی شد چو دریایی