Субҳ шуд соқӣ башу аз дидаи хоб

صبح شد ساقی بشو از دیده خواب

намебидиҳ вокрди гули банди ниқоб

می بده واکرد گل بند نقاب

Ҷинат нақдаст соқӣ ме биор

جنت نقد است ساقی می بیار

Фасли гули даври қадаҳи аҳди шабоб

فصل گل دور قدح عهد شباب

Гар табоҳӣ шуд гуноҳ мавҷ нест

گر تباهی شد گناه موج نیست

Рӯзи тӯфони киштии афкандам дар об

روز طوفان کشتی افکندم در آب

Ташна ёрб бо туфи дил чун кунад

تشنه یارب با تف دل چون کند

Дашт беобу тамӯзу офтоб

دشت بی‌آب و تموز و آفتاب

Ҷони набардам аз навиди васл ӯ

جان نبردم از نوید وصل او

Буд хуш афсона рафтам бихоб

بود خوش افسانه رفتم بخواب

Ҳам бмо раҳм оварад он шуълаи ху

هم بما رحم آورد آن شعله خو

Сӯзади оташро агар дил бар кабоб

سوزد آتش را اگر دل بر کباب

Аз ғами даврони дилам хӯн шуд куҷост

از غم دوران دلم خون شد کجاست

Ғулғули миноу гулбонги рубоб

غلغل مینا و گلبانگ رباب

Соқио май даҳ ки бе мо бас диҳад

ساقیا می ده که بی ما بس دهد

Ҷоми симини моҳу заррини офтоб

جام سیمین ماه و زرین آفتاب

Мтрбо сар кун ббонги чангу не

مطربا سر کن ببانگ چنگ و نی

Нақли дорои қиссаи афросйоб

نقل دارا قصه افراسیاب

Рехт то аз калаки муштоқи ин ғазал

ریخت تا از کلک مشتاق این غزل

Шоирон шастанд дафтарҳо ба об

شاعران شستند دفترها به آب