Ба мурғӣ дода гардун аз азали фархундаи болӣ ро

به مرغی داده گردون از ازل فرخنده بالی را

Ки биншинад гуҳӣ бар тарафи боми он қасри олӣ ро

که بنشیند گهی بر طرف بام آن قصر عالی را

Дили сайёд дрхўн метапад аз нолаи зорам

دل صیاد درخون می‌تپد از ناله زارم

Ки дорад аз асирони қафаси ин аҷзи нолӣ ро

که دارد از اسیران قفس این عجز نالی را

Дилам аз хӯн тиҳӣ гаштааст ва бар чашмам чунон бинад

دلم از خون تهی گشته است و بر چشمم چنان بیند

Ки махмурӣ ба ҳасрат бингарад минои холӣ ро

که مخموری به حسرت بنگرد مینای خالی را

Ҷузи он ма каз хату холаш сияҳ бошад шабу рӯзам

جز آن مه کز خط و خالش سیه باشد شب و روزم

Ки аз мишкӣн ғизолон дорад ин хуши хату холӣ ро

که از مشکین غزالان دارد این خوش خط و خالی را

Куҷои ҳоли дили пурхӯн мо донад сияҳи мастӣ

کجا حال دل پرخون ما داند سیه‌مستی

Ки нашносад зи ҳам ҷоми пару минои холӣ ро

که نشناسد ز هم جام پر و مینای خالی را

Диҳад соф мем аз ҷоми зари соқӣ чаҳ лутфаст ин

دهد صاف میم از جام زر ساقی چه لطفست این

Наярзам ман ки дарди бодау ҷоми суфолӣ ро

نیرزم من که دُرد باده و جام سفالی را

Аз он оташи табиат чун раҳами солими спндосо

از آن آتش طبیعت چون رهم سالم سپندآسا

Ки аз ҳади бардаи хуии тунд ӯ беэътидолӣ ро

که از حد برده خوی تند او بی‌اعتدالی را

зи худ муштоқи шаҳди афшон чу тӯтӣ нест минқорам

ز خود مشتاق شهد افشان چو طوطی نیست منقارم

Каз он ойӣна рӯ дорам ман ин ширини мақолӣ ро

کز آن آیینه رو دارم من این شیرین‌مقالی را