Ҳазрати мирзои Абӯтолиб
حضرت میرزا ابوطالب
Абрӯии сарочаи эҷод
ابروی سراچه ایجاد
Онкии сдхонаҳи дил аз лутфаш
آنکه صدخانه دل از لطفش
Гашт чун каъбаи халили обод
گشت چون کعبه خلیلآباد
Онкии меъмори қудрати обу гулшан
آنکه معمار قدرت آب و گلشن
Аз нкўӣӣ сиришта чун аҷдод
از نکوئی سرشته چون اجداد
Онкӣ дорад нишони шамса аз ӯ
آنکه دارد نشان شمسه از او
Зинати айвони хонаи эҷод
زینت ایوان خانه ایجاد
Рехти ранги иморатӣ ки занад
ریخت رنگ عمارتی که زند
Аз сафои таъна бар биҳишти обод
از صفا طعنه بر بهشتآباد
Дар сабоҳу мсодрш аз хулд
در صباح و مسادرش از خلد
Бандаду вокнди зи басту кушод
بندد و واکند ز بست و گشاد
Дар тамошояш ояд ар ризвон
در تماشایش آید ار رضوان
Равадаш гулшани биҳишт аз ёд
رودش گلشن بهشت از یاد
Серума аз гардиш ар кашад ёбад
سرمه از گردش ار کشد یابد
Равшании чашми кӯри модарзод
روشنی چشم کور مادرزاد
Бошад ойина аз сафо ҳар хишт
باشد آئینه از صفا هر خشت
Ки дар ӯ кор кардааст устод
که در او کار کرده است استاد
Бскаҳ дар вай чу хомаи Монӣ
بسکه در وی چو خامه مانی
Калак наққош дод санъат дод
کلک نقاش داد صنعت داد
Ҳаст сарсабзи нахли тасвираш
هست سرسبز نخل تصویرش
Аз тароват ҳамеша чун шамшод
از طراوت همیشه چون شمشاد
Васфи гулҳои нақши девораш
وصف گلهای نقش دیوارش
Чун забон қалам кунад бунёд
چون زبان قلم کند بنیاد
Ҳамчуи минқор булбулон гардад
همچو منقار بلبلان گردد
Хома бар кафи лаболаб аз фарёд
خامه بر کف لبالب از فریاد
Гар насимӣ равад зи боғча аш
گر نسیمی رود ز باغچهاش
Буии гулро диҳад зи атри ббод
بوی گل را دهد ز عطر بباد
Бадали он завқ кин насим буд
بدل آن ذوق کاین نسیم بود
Дидаи гаштии куҷои зи боди мурод
دیده گشتی کجا ز باد مراد
Ман киу васф ӯ ки таърифаш
من که و وصف او که تعریفش
Ҳаст беруни зи ҳади истеъдод
هست بیرون ز حد استعداد
Васф ӯ нағмаи ист дар баданам
وصف او نغمهایست در بدنم
Чун забон дар даҳони шамъи збод
چون زبان در دهان شمع زباد
Ин иморат чу шуд тамом ки барад
این عمارت چو شد تمام که برد
Қасри ширини зи хотири Фарҳод
قصر شیرین ز خاطر فرهاد
Гуфт муштоқи баҳри таърихаш
گفت مشتاق بهر تاریخش
Ин иморат ҳамеша боди обод
این عمارت همیشه باد آباد