Шуд ҷавони даврон ва сар зад сабза ва омад баҳор

شد جوان دوران و سر زد سبزه و آمد بهار

Вақт ғам бигузашт соқии хезу соғарро биор

وقت غم بگذشت ساقی خیز و ساغر را بیار

Шева ӣ дайни дорӣ ва ақласт ёронро қарин

شیوه ی دین داری و عقل است یاران را قرین

Май кашӣу ишқи бозӣу ҷунуни моро шиор

می کشی و عشق بازی و جنون ما را شعار

Ошиқону кӯии ёру майкадаи нъми алмқр

عاشقان و کوی یار و میکده نعم المقر

Зоҳидӣу хонақоҳу мадрисаи бӣси алқрор

زاهدان و خانقاه و مدرسه بئس القرار

Дасти моу домани соқии илои явми алншўр

دست ما و دامن ساقی الی یوم النشور

Пои моу гӯша ӣ майхона то рӯзи шумор

پای ما و گوشه ی میخانه تا روز شمار

Васли Лайлоят ҳавас бошад , ҷунунро пеша кун

وصل لیلایت هوس باشد، جنون را پیشه کن

Оқилонро бар сари кӯй муҳаббат нест бор

عاقلان را بر سر کوی محبت نیست بار

Шуд ба маҳмили он шаҳ маҳмил нишин , дод аз фироқ

شد به محمل آن شه محمل نشین، داد از فراق

Ваъда ӣ айём васлам дод , оҳ аз интизор

وعده ی ایام وصلم داد، آه از انتظار

Ҷонам аз тан меравад , эй корвони оҳистаи рон

جانم از تن می رود، ای کاروان آهسته ران

Дили з дастам шуд , худоро сорибон маҳмил бидор

دل ز دستم شد، خدا را ساربان محمل بدار

Ман зи бахт хеш донам ончӣ ояд бар серум

من ز بخت خویش دانم آنچه آید بر سرم

Шиквае моро на аз ёрости не аз рӯзгор

شکوه ای ما را نه از یاراست نی از روزگار

Мужда ӣ васлам чу Мансур ояд ар рӯзӣ , рӯм

مژده ی وصلم چو منصور آید ار روزی، روم

Пои кӯбон , сар ба каф , каф бар даҳан то пои дор

پای کوبان، سر به کف، کف بر دهن تا پای دار

Дар тани ушшоқи ҷонои ҷон гаронӣ ме кунад

در تن عشاق جانا جان گرانی می کند

Панҷа ӣ ошиқи кашӣ аз остин берун биор

پنجه ی عاشق کشی از آستین بیرون بیار

Гар ба болинами шабии ое ба пурсиши ҷони ман

گر به بالینم شبی آیی به پرسش جان من

Ним ҷонӣ дорам ар лоиқ буд созами нисор

نیم جانی دارم ار لایق بود سازم نثار

Чун дар ин кишвари матоъи ишқро набӯд ривоҷ

چون در این کشور متاع عشق را نبود رواج

Рахти худ бояд буруни бурдан « сафойӣ » зини диёр

رخت خود باید برون بردن «صفایی» زین دیار